میدانی با لبخندِ فراموش شده چند سالی است با کشیش ودران اُبوچینا، اهل کرواسی، رفاقت نزدیکی داریم و در چند کنفرانس با هم حضور داشتیم. چند روز پیش مهمان قم بود و تقریبا یک روز کامل با هم بودیم. این چندمین باری است که به ایران می آید و تجربیات مثبت قبلش باعث شده بود این بار یکی از دوستانش را هم به ایران بیاورد. اما تجربۀ نسبتا بدی که این همنشینی یک روزه در بازدید از چند مکان به همراه داشت زمانی رخ داد که تصاویر علما را نشان و توضیح می دادم. شاید اولین بار بود از این زاویه به تصاویر نگاه می کردم. اگر در خیابان‌های قم قدم بزنید یا نگاهی به تصاویر رسمی بزرگان دینی در کتاب‌ها و رسانه‌ها بیندازید، به یک نکته جالب برمی‌خورید: بسیاری از این چهره‌ها یا خیلی جدی‌اند یا حتی اخمو! دست کم تصاویر بشاش کمتر یافت می شود؛ از آیت‌الله حائری و آیت الله بروجردی در گذشته گرفته تا امام خمینی و مقام معظم رهبری و سایر مراجع و علمای معاصر، کمتر تصویری در شهر و موسسات دیده می‌شود که لبخندی بر لب داشته باشند. انگار وقار و معنویت فقط در صورت‌های درهم و نگاه‌های سنگین خلاصه شده است. البته این نکته مختص قم نیست. از همان فرودگاه امام خمینی، اولین تصاویری که دیده می شود عکس رسمی امام خمینی و مقام معظم رهبری است. همۀ این ها درحالی است ‌که بسیاری از این بزرگان در زندگی روزمره، بسیار مهربان، خوش‌برخورد و شوخ‌طبع بوده‌اند اما زمانی که به عکس و المان می رسیم فقط بخش جدّی قضیه را به مخاطب معرفی می کنیم. حالا این را از دید یک گردشگر خارجی ببینید. کسی که برای اولین بار به قم می‌آید و با این تصاویر روبه‌رو می‌شود، چه تصوری از علمای دینی پیدا می‌کند؟ شاید بد نباشد تصویر علمای شیعه و مثلا بزرگان مسیحی را گوگل و مقایسه کنید و ببینید از هر کدام، چه حسی به شما منتقل می شود. تغییر دادن این نگاه کار سختی نیست. از تصویر رسمی امام خمینی و مقام معظم رهبری در ادارات و موسسات و ... شروع کنیم و آن ها را با تصاویر (اگر نه خندان) دست کم متبسم جایگزین کنیم و کم کم این نگاه را به تصاویر سایر علما تسرّی دهیم. خوشبختانه با فناوری های جدید، تغییر دادن تصاویر علمای گذشته نیز کار سختی نیست. بنابراین، میدان مرجعیت قم را هم می توان از میدانی با لبخندِ فراموش شده به میدانی پرنشاط تبدیل کرد. 🖌مرتضی کریمی @hararememoirs

🎥سکانسی از برنامه معلی 😭ما بخشیدیم شما هم ببخشیدش

Are You Ready for God's Feast? آیا برای مهمانی خدا آماده ای؟ Ramadan: The Divine Feast Ramadan is known as the month of the feast and invitation from God. With His grace and blessings, God has granted this opportunity to His servants to participate in this grand celebration. Now that a few days remain until this feast, let us reflect on this matter. If you were invited to a grand event, such as a gathering hosted by a leader or president, would you want to show up with an inappropriate and unkempt appearance? Would you like to attend such an event in dirty and disheveled clothes, especially when esteemed guests are present? Certainly, we all strive to present ourselves in the best and most polished manner for such occasions; we choose clean and new clothes and adorn ourselves accordingly. Now, considering that the host of this gathering is God, and the angels of His divine court are the servants of this feast, is it appropriate for us to attend in a manner that is shameful and unworthy? In reality, we are all susceptible to spiritual and moral impurities. A mouth that engages in backbiting is foul, and a body tainted by sin appears ugly and unseemly in the eyes of the divine angels. Therefore, let us prepare ourselves for this special feast. Let us enter Ramadan with purity and goodness, ready to embrace this unique opportunity bestowed upon us by God. 🆔 @kashkooul

در کنار دو استادی که مکالمه عربی را مدیون آنها هستم. استاد افضلی و استاد ابو یاسر من مدتی است که بخاطر پدیده هوش مصنوعی توصیه به یادگیری انگلیسی نمی کنم اما عربی قضیه ش متفاوته. درک عربی زبان اسلام نیاز به فراگیری دارد نه از رهگذر صرف و نحو بلکه زیست و فکر عربی.

امشب سخنرانی من است از لزوم #تقریب_فرآیندی خواهم گفت واقعا دعا بفرمایید و قل بخوانید 🙏🙏 از ویژگی های جالب این همایش که قطعا بدیع است اینکه از از ۹ شب شروع میش تا ۴ صبح☺️ ساعت سخنرانی منو ببینید : ۳ شب😳 درباره اش بیشتر خواهم نوشت @yahyajahangiri۰

افتخار شاگردی استاد جهانگیری را داشته ام و هنوز نیز از سخنان و عمل او درس میگیرم. با تلاش شخصی و بدون تحمیل هزینه ای بر کشورمان در مهد وهابیت امشب سخنرانی خواهد کرد. (هر چند سفر چنین اساتید صاحب نفوذ کلام و عمل باید حمایت دولتی شود.) برای موفقیت و تأثیر گذاری بیشتر سخنش دعا کنیم.

قرائت قرآن در سرزمین مسیحیت 🔸این دوست فیلیپینی هنرش در قرائت قرآن را برای من فرستاده و در خواست کرد در صورت امکان در مسابقات قرآن ایران شرکت کند. 🔹متاسفانه ارتباط خاصی با مدیران این گونه مسابقات ندارم. 🟢 ولی هر کی فیسبوک داره یه جمله برای تشویق او بفرسته. 👇 https://www.facebook.com/share/1EMAavYqWR/

داستان فداکاری امیرالمومنین و حضرت زهرا کلیپ تولیدی امشب برای فیسبوک One evening, after the night prayer, a man stood up among the congregation and said, “O migrants and helpers, I am a stranger with no means. Please give me some food.” The Prophet replied, “Do not mention being a stranger, for it saddens my heart.” He then said, “There are four kinds of strangers: 1. A mosque among people who do not pray in it. 2. A Qur'an in a house where it is not recited. 3. A scholar among people who do not seek his knowledge. The Prophet then asked, “Who will take care of this man's food so that God may place him in the highest paradise?” Ali stood up, took the man's hand, and went to the house of Fatimah. He said, “O daughter of the Prophet, take care of this guest.” Fatimah replied, “We have little food, and Hasan and Husayn are hungry. You are fasting, and this food is barely enough for one person.” Ali said, “Bring the food.” Fatimah presented the food. Ali placed it before the guest and pretended to fix the lamp, then asked Fatimah to delay lighting it again. Meanwhile, Ali moved his mouth to make the guest think he was eating. When the guest finished eating, the lamp was lit, and the food was still there. Ali asked, “O poor man, why did you not eat your food?” The man replied, “I am full.” Ali, Fatimah, Hasan, Husayn ate from the same food, and it was still enough.

Khadijah is a mother, but not just the mother of Fatimah; she is the mother of Islam. @yahyajahangiri 💠➣┅─────────── در کانال کشکول عضو شوید @kashkooul

نتیجه یک مشورت 🔸داستان حاج حسن فتحعلی، یادآور قدرت نیت خالص و تأثیر ماندگار آن در زندگی دیگران است. حدود ۱۶۰ سال پیش، حاج حسن که هیچ فرزند و اولادی نداشت، با مردم محله‌اش به گفت‌وگو می‌نشیند و از این موضوع گلایه می‌کند. در این میان، فردی با ایده‌ای زیبا او را راهنمایی کرد: «چرا به جای فرزندان، مسجدی و آب‌انباری نسازی تا ثوابش برای همیشه جاری باشد و مردم تو را دعای خیر کنند؟» 🔹این مشاوره به خلق یک اثر جاودان منجر شد. حاج حسن تصمیم گرفت مسجدی بسازد که نه‌تنها مکان عبادت و اجتماع مردم باشد، بلکه به یادگار عشق و خدمت او به مردم منطقه تبدیل شود. امروز، پس از گذشت ۱۶۰ سال، مسجد سرحوض همچنان پابرجاست و به ما یادآوری می‌کند که اعمال خوب، حتی اگر از دنیا برویم، همچنان جاری خواهند بود.

حالا اگر ما بودیم احتمالا می‌گفتیم خب برو یه زن دیگه بگیر شاید بچه دار بشی 😅