شور افتاد در دل زینب (س) پی بابا دلش روان شده بود

در و دیوار التماسش کرد در و دیوار مهربان شده بود

شوق دیدار حضرت زهرا 'س' در نگاه علی عیان شده بود

خار در چشم و تیغ بین گلو زخم ،مهمان استخوان شده بود

سایه ای شوم پشت هر دیوار در کمین علی نهان شده بود

ناگهان آسمان ترک برداشت فرق خورشید خون فشان شده بود

در نجف سینه بیقرار از عشق گفت “لا یمکن الفرار” از عشق

|سیدحمیدرضابرقعی|

خوشا به حال آن کسانی که ایمان خود را از روی آگاهی، از روی درک، از روی شعور، از روی فهم انتخاب می‌کنند. سیل می‌آید درخت‌های تناور را می‌برد، اما آن گیاهی که اگرچه باریک و نازک و لطیف است، اما دو برابر خود، ریشه‌اش زیرِ زمین است، او همچنان سالم می‌ماند، او می‌ماند. آنچه که از بنیان است، زائل‌شدنی نیست با این حرف‌ها.

آن ایمانی که فلان مرد مسلمان دارد، برای نگه‌داشتنش باید بگوییم روزنامه نخواند، فلان کتاب را نخواند، در کوچه‌بازار راه نرود، با فلان‌کس حرف نزند، سرما و گرما نخورد، آفتاب و مهتاب نبیند، تا بماند؛ این ایمان متأسفانه نخواهد ماند. ایمانی لازم است که آن‌چنان آگاهانه انتخاب شده باشد که در سخت‌ترین شرایط هم آن ایمان از او گرفته نشود.