📚 #معرفی_کتاب | مرد ابدی
🗓 چهل سال تلاش برای زدن اسرائیل
🔍 چرا باید «مرد ابدی» را خواند؟
🖼 کتاب «مرد ابدی»، روایتی است از زندگی شهید حسن طهرانیمقدم، از تولّد و کودکی و نوجوانی و جوانی تا جنگ و در ادامه هم از جنگ تا فرماندهی توپخانه و فرماندهی موشکی و ادامهی مسیر موشکی شدن ایران تا انفجار آبان ۱۳۹۰ و شهادت وی.
🔹️ سطربهسطر این روایت داستانی، نه بر مبنای تخیّل نویسنده که بر مبنای اطّلاعات و جزئیّاتی است که خانم سپهری نویسنده کتاب، در گفتوگو با افراد مختلف کسب کرده است. مصاحبه با بیش از ۱۸۰ نفر از خانواده و دوستان تا فرماندهان و همکاران شهید، در سطح توان و تحمّل هر فردی نیست. ماجرا وقتی سختتر میشود که بدانیم نویسنده بعداً باید این حجم از مصاحبهها را فهرست کند و انبوه اطّلاعات بهدستآمده را در یک خطّ سِیر مناسب قرار دهد تا یک روایت داستانی از سوژه خلق شود. روایتی جذاب و پرکشش که اجازه بستن کتاب را به خواننده نمیدهد.
🔹️ یکی از فایدههای خواندن «مرد ابدی» و دیگر آثاری از این دست این است که بدانیم کار دارد روی دوش چه جنس آدمهایی جلو میرود. بیجهت هم نیست که مردان بزرگ تاریخ پس از انقلاب، از مصطفی چمران و ابراهیم همّت تا فخریزاده و قاسم سلیمانی و حسن طهرانیمقدّم، از این نظر، همه شبیهِ هم هستند؛ کسانی که بی هیچ منّت و توقّعی شانه زیر بار امانت الهی میدهند و پروژهی تاریخ را پیش میبرند.
🗓 بازنشر به مناسبت سالگرد شهادت سردار حسن طهرانی مقدم
🔍 ادامه مطلب را بخوانید👇
farsi.khamenei.ir/book-content?id=58292
KHAMENEI.IR
💙 #گفتگو | حاج حسن خدای امیدواری در زندگی و کار بود
🎙 گفتگوی رسانه ریحانه KHAMENEI.IR با الهام حیدری، همسر شهید حسن طهرانیمقدم درباره ویژگیهای اخلاقی و چگونگی تعامل این شهید با خانواده
🔸 شب نامزدی، خانوادهی ما و خانوادهی حاج آقا همه جمع شدند تا مراسمی برگزارح شود. اما هر چه نشستند، داماد نیامد! خانوادهی داماد هم آمده بودند و مادر و خواهرش هم نمیدانستند کجا رفته است. پذیرایی شام هم دادیم چون تدارک دیده شده بود، اما هنوز داماد نیامد. بالاخره در لحظات آخر، وقتی همه میخواستند خداحافظی کنند، ایشان آمد. سر به زیر نشست، همه خداحافظی کردند و هیچ چیز نگفت. بیستوپنج سال بعد، یک روز کهح پدرم در خانه بود، حاج آقا مجلهای به دست گرفت و گفت: «این عکس را ببینید! آن شب که من نیامدم، حضرت آیتالله خامنهای ــ که آن زمان رئیسجمهور و مسئول جنگ بودند ــ همهی فرماندهان را فراخوان فوری داده بودند. جلسه داشتیم و من آنجا بودم.» ایشان هرگز آن شب نگفتند که پیش رئیسجمهور بودند. اگر گفته بود، خیلی ارزشمند بود و شاید در تصمیم پدرم همن تأثیر میگذاشت، اما چیزی نگفت.
🔹 اصلاً مردی نبود که جلوی همه اسم کوچک من را صدا نزند. یا موقع غذا خوردن، به بچهها میگفت: «دست بزنید، مادرجان متشکریم، الهامجان متشکرم، الهامجان دوستت دارم.» از این الفاظ محبتآمیز در جمع استفاده میکرد تا بچهها هم یاد بگیرند که ابراز محبت ران نسبت به همدیگر داشته باشند. آدم خیلی عجیبی بود از لحاظ اخلاقی، خیلی فرق داشت با مردهای دیگر. من تا امروز مردی مثل ایشان ندیدم. اخلاقشان عالی بود.
🔸 بچهها عاشق این بودند با بابا نماز جمعه بروند. چون بعد از نماز یک جایی در دانشگاه تهران میرفت که آب در کنارش بود، شلوارهای بچهها را بالا میزد، میگذاشت آببازی کنند. قشنگترینن خاطرات بچهها همان بازی کردن در چمنها و کنار آب بود. خیلی فضای باز و شادی داشتند و در عین حال بابا هم همانجا نماز جمعه شرکت میکرد. اکثر جمعهها که با هم میرفتیم، بعد از نماز جمعه بیرون غذا میخوردیم. وقتی بودند، همیشه اینطور بود. اگر نبودند که خب، نبودند.
🔹 صبح که از خواب بلند میشد، یکن ساعت به خودش میرسید. به شوخی میگفتم: «خدا را شکر، تو زن نشدی! اگر زن میشدی، ما چه میکردیم با تو؟!» یعنی تمام آرایش و رسیدگیِ سر و صورتش را خودش انجام میداد. ببینید، اینقدر متکی به خودش بود که حتی کارهای شخصیاش را هم خودش انجام میداد. آرایشگاه نمیرفت، خودش موهایش را کوتاه میکرد. در دوران جوانی، خیاطی هم خودش انجام میداد: شلواری را تنگ کند، شلواری را گشادن کند، لباسی را کوتاه یا بلند کند، هر چه را لازم بود، خودش درست میکرد. یعنی اتکا به خود در کارهای کوچک و بزرگ داشت.
🔸 خدای امیدواری بودند. یعنی بارها و بارها شکست در کارشان بود، اما اعتقاد داشت که این کار نظرکرده است و ما باید «ید قدرتِ بازوانِ رهبر انقلاب اسلامی» باشیم.
ن
🔹 وقتی حاج حسن بود، درِ خانهاش همیشه به روی همه باز بود. جوانها تا ساعت ده و یازده شب جلوی خانهی ما بودند. اینقدر با جوانان اُخت بود. یک روز بیدار شدم دیدم سر جایش نیست. گفتم ای وای! کجا رفت؟ اطراف را نگاه کردم. خب، این در معرض خطر بود. ساعت یکونیم نصفشب بود. دیدم ماشینش دم در است. یک مقدار راه رفتم، دیدم ساندویچ به دست آمد. گفتم کجا بودی این موقعِ شب، آن هم بدون محافظ؟ گفت علی کار داشت. گفتم علی نصفشب نمیداند که تو صبح کار داری؟ گفت نه، باید با او صحبت میکردم. اگر بچهای به خودکشی میرسید یا مشکلی داشت، خودش را موظف میدانست که به او انرژی مثبت بدهد، با او صحبت کند، مشکل مالیاش را حل کند، راه زندگی را به او نشان میداد. مثلاً یکی میخواست انتخاب رشته بکند، حاج آقا راهنماییاش میکرد. یکی میخواست ازدواج کند، باید در انتخاب همسر کمکش میکرد. بعد که ازدواج میکرد و میخواست بچهدار شود، حاج آقا سیسمونی میداد! بعد هم اگر خانه میخواست، برای او دنبال خانه میرفت. ما میگفتیم: «یعنی هنوز روی پای خودش نایستاده است؟» میخندید و میگفت: «اینها همه از طرف خدا آمدند.» چون یک صندوقی هم داشت که با کمک خیرین اداره میشد و از همانجا کمک میکرد. یک روز از مسجد آمد، لباسش را عوض کرد. گفتم حاجگ آقا، برای چی لباس عوض کردی؟ داری بیرون میروی؟ گفت: «این از لباسم خوشش آمده، دارم میروم لباسم را به او بدهم!» یعنی اینقدر مهربان و بخشنده بود.
📆 بازنشر به مناسبت سالروز شهادت شهید حسن طهرانیمقدم
➕ متن کامل را از اینجا بخوانید.
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲 @khamenei_reyhaneh