به مظلومیتِ نوشابهٔ زرد فکر می کنم. به اینکه سالهاست نارنجی بودنش نادیده گرفته شده و نمیتواند مقاومتی هم از خود نشان دهد. نوشابهٔ زرد همیشه با خود فکر می کند، اولین نفری که به او گفت «نوشابهٔ زرد» چه خصومتی با او داشته است؟ اصلا چرا بقیه حرفِ اشتباهِ او را قبول و بعد تکرار کرده اند؟ نوشابهٔ زرد شاید هر شب قبل از خواب آرزو می کند فردا که بیدار می شود واقعا زرد باشد. شاید هم تا حالا چندین بار سعی کرده به خود تلقین کند واقعا زرد است. به راستی هیچکدام از ما را توانِ تحملِ نوشابهٔ زرد بودن هست؟

تو همان قهوه‌ی تلخ سر صبحی! و من دلبسته به شیرین‌ترین تلخی دنیا...!

آهنگای محسن چاووشی یه جوریه اگه حالت خوب باشه هم گوش بدی، بعدش فکر میکنی حتما یه خاکی به سرت شده

بر سر گرفته‌ایم و سبکبار می‌رویم کوه غمی که پشت فلک را شکسته است - صائب‌ تبریزی

چه كنم؟ دل به كه بندم؟ به كجا روى كنم؟ بازگو اى به كنار دگرى خفته‌ى من... -سیمین بهبهانی

«‏خاطره‌ها می‌مانند ولی صاحب خاطره‌ها می‌روند!»

جایی میان تحمل و تحول ایستاده ام. . .

-

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم شب خفته چه داند اثر دیده ی بی‌خواب - ملک الشعرا بهار

گیرم‌ که هزاران غزل از هجر نوشتیم ؛ جرئت که نداریم به دلدار بگوییم . .

انقلاب قلب من محتاج شورش های توست ، چون مصدق باش تا عشقم به تو ملی شود .

نامه‌هایم چشم‌هایت را اذیت می‌کند درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است!