آسمونُ خیلی دوست دارم ؛ خصوصا این وقتِ دمِ صبح که انگار از دلِ شب، آروم‌ آروم ، داره بیرون میاد . میشه ساعت‌ها به این بومِ بلندِ آبی خیره موند و بازم سیر نشد ؛ از این سکوتِ نرم، از این ابرهای سرگردون، از این آبیِ دور و دوست‌داشتنی . دلم برای آسمون تنگ میشه ؛ کاش می‌شد تکه‌ای از آبیِ اونُ چند تا از ابرهاشُ مثل نشونی از یه رویای قدیمی ، به سینه‌ام سنجاق کنم ؛ برای روزهای تاریکم، برای وقت‌هایی که بی‌آسمون و بی‌نفس می‌شم و بعد، فقط یادم بمونه هنوز هم می‌شه به جایی دل بست که بالای سرِمونه و همیشه ، حتی در دلِ شب، راهِ خودشُ به صبح پیدا می‌کنه . - خضراء

مَرا به وَصل برسانی یا واگذاری ؛ میانِ هِجران و وصال ، دوستت دارم :)) _ آقای‌اباعبدالله ؛

برای آرامش قلبِ همسر و خانواده‌ی ‹شهید مهدی مهدوی‌کیا› دعا کنید .. 💔 :))

آقامهدی‌ مهدوی‌کیا ؛ الان بغلِ اربابی ، میدونم ..

-

‌به قول حاج میثم مطیعی ؛ ما بعد از حاج قاسم فهمیدیم ؛ علمدار بره و برنگرده یعنی چی :)

من مانده‌ام .. و بُغضی که هر شب تا کربلا پیاده می‌رود ..

شهدا رفتند . . . ماهم میرویم؛ ما کجا؟! و آنها کجا . . . 'تشییع شهید مدافع امنیت مهدی مهدوی‌کیا ۱۴۰۵/۵/۱۱'

_ چِهل روزِ یه پلک رو هَم نذاشتَم :))

چیکار میکنی آقای چاووشی با ما ؟! - حاوی ِمقادیرِ بسیار زیادی غم :))