ناراحتی‌هایی که گفته نشد، ریزش مو، معده درد و تپش قلب شد.

. در این زمینِ تشنه، مُردن جورِ دیگر بود ما گرچه خشکیدیم اما چشم‌ِمان تر بود آواره‌ها آواره‌ها را خوب می‌فهمند ما مثل هم بودیم، غم با غم برابر بود از آسمانْ دیگر نگاهی سمتِ پایین نیست امشب دعا کردیم، اما بارِ آخر بود ما در رژیمی بی‌تعادل رشد می‌کردیم غم چاق‌تر می‌شد ولی لبخند لاغر بود آوارگی: آزاد! غم: آزاد! مرگ: آزاد... هر اتفاقی غیرِ خندیدن میسّر بود! راهی به جز در چاه ماندن پیشِ پایم نیست در روزگاری که برادر نابرادر بود چون غده‌ای بدخیم کم‌کم بیشتر می‌شد خشمی که بین شعرهای من شناور بود گرگی که ما را بُرد، ما را کشت، ما را خورد تا لحظه‌ی آخر گمان کردیم مادر بود! من آخرین برگم! ولی این باد بی‌رحم است دنیا زمینِ جنگ‌های نابرابر بود رویای ما در تورِ ماهیگیرها جا مانْد ای رودِ من... بدرود شاید منطقی‌تر بود ما چشم‌ها را با اسید و اشک می‌شستیم دیدیم... اما مرگ پایان کبوتر بود! - حامد ابراهیم‌پور

مادرم میگفت ؛ قربانت شوم عاشق نشو . . . آنکه میسوزد به پای عشق ؛ اغلب دختر است؛

آی قربون اون مدرسه‌ای برم که بچه‌ها رو کافر کنه !

مغرور و بد اخلاق بشو با همه اما ... با من بِه از ایَن باش که با خلقِ جهانی‌ . . .

دلا سخت است اگر مانند یك فرمانده‌ی عاشق ، امیر یك سپاه اما اسیر یك نفر باشی ‌.

خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پُر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود برخواهد گشت ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد؟ آری آن روز چو می رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر؟ آه ای واژه ی شوم خو نکرده ست دلم با تو هنوز من پس از این همه سال چشم دارم در راه که بیایند عزیزانم آه…

-

بی‌حرمتی ست پا نزدن بر بساط عقل وقتی که عشق اینهمه اصرار می‌کند..!

'امروز سالگرد نامگذاری کشور عزیزمان " ایران " است' در سال ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه و تقاضای دولت وقت؛ و تصویب مجلس شورای ملی، نام رسمی “ایران” (به جای پارس و پرشیا) برای کشور ما انتخاب شد؛ نامی که امروز ایران گفته می‌شود، بیش از ۶۰۰ سال پیش " اِران " تلفظ می‌شد. زنده یاد سعید نفیسی نویسنده و محقق نامی ایرانی در دی ماه ۱۳۱۳ نام " ایران " را به جای "پرشیا" پیشنهاد کرده بود. واژه‌ی "ایران" بسیار کهن و پیش از آمدن آریایی‌ها به سرزمین مان اطلاق می‌شد و نامی تازه و ساخته و پرداخته‌ای نیست. واژه " ایران" از دو بخش درست شده است:بخش اول " ایر " به معنی اصیل، نجیب، آزاده و شریف است؛ بخش دوم به معنی سرزمین، جا و مکان است. معنی کلی واژه ایران، “سرزمین آزادگان و نجیب زادگان" می‌باشد.

مرا شادی از نام ایران بود؛ دلم پر زِ یاد نیاکان بود . . . زِ ایران جهان پیش من گلشن است؛ همیشه ز یادش دلم روشن است . . .

«آدم هیچ‌وقت متوجه نمی‌شود تا چه حد دل‌شکسته و آسیب‌دیده است، تا وقتی که برای کسی شروع به حرف زدن می‌کند.»