'امروز سالگرد نامگذاری کشور عزیزمان " ایران " است' در سال ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه و تقاضای دولت وقت؛ و تصویب مجلس شورای ملی، نام رسمی “ایران” (به جای پارس و پرشیا) برای کشور ما انتخاب شد؛ نامی که امروز ایران گفته می‌شود، بیش از ۶۰۰ سال پیش " اِران " تلفظ می‌شد. زنده یاد سعید نفیسی نویسنده و محقق نامی ایرانی در دی ماه ۱۳۱۳ نام " ایران " را به جای "پرشیا" پیشنهاد کرده بود. واژه‌ی "ایران" بسیار کهن و پیش از آمدن آریایی‌ها به سرزمین مان اطلاق می‌شد و نامی تازه و ساخته و پرداخته‌ای نیست. واژه " ایران" از دو بخش درست شده است:بخش اول " ایر " به معنی اصیل، نجیب، آزاده و شریف است؛ بخش دوم به معنی سرزمین، جا و مکان است. معنی کلی واژه ایران، “سرزمین آزادگان و نجیب زادگان" می‌باشد.

مرا شادی از نام ایران بود؛ دلم پر زِ یاد نیاکان بود . . . زِ ایران جهان پیش من گلشن است؛ همیشه ز یادش دلم روشن است . . .

«آدم هیچ‌وقت متوجه نمی‌شود تا چه حد دل‌شکسته و آسیب‌دیده است، تا وقتی که برای کسی شروع به حرف زدن می‌کند.»

عشق یعنی در میان صدهزاران مثنوی ... ، بوی یک تک‌بیت ناگه مستُ مدهوشت کند!

بی هیچ بهانه‌ای سراغم را بگیر؛ همینقدر ساده بگذار میان این همه تشویش کمی آرام بگیرم... همین!

"دوست داشتن" عضوی از بدن است. درست است که همه فوراً به فکر "قلب" می‌افتند ولی من می‌گویم که "دوست داشتن" دندان آدم است، دندان جلویی که هنگام لبخند برق می‌زند . . . حالا تصور کنید روزی را که "دوست داشتن" آدم درد می‌کند! آرام و قرار را از آدم می‌گیرد! غذا ازگلویت پایین نمی‌رود، شب‌ها را تا صبح به گریه می‌نشینی؛ آن قدر مقاومت می‌کنی تا یک روز می‌بینی راهی نداری جز اینکه دندان " دوست داشتن" ات را بکشی و بیاندازی دور! حالا دندان دوست داشتن را که کشیده باشی، حالت خوب است، راحت می‌خوابی، راحت غذا می‌خوری و شب‌ها دیگر گریه‌ات نمی‌گیرد ولی همیشه جای خالی‌اش هست، حتی وقتی از ته دل می‌خندی . . . -دیل کارنگی

چه نِکو طَریق باشد که خدا رفیق باشد : ) ! -مولانا

آخ آخ اگر بدونی خدا چقدررر منتظرت ِ که یک شب فقط یک شب نمازشب بخونی فقط یه شب باهاش حرف بزنی آخ یجوری خدا بغلت میکنه یجوری آرامش ُتوی دلت لب ریز میکنه که به شکل عجیبی آروم میشی : ))))

و خدا خواست که معنا بکند مستی را لب و چشمانِ تو را یک‌دفعه نقاشی کرد!

امیدوارم خدا برات بخواد همون چیزی رو که با داشتنش چشمات از ذوق پر اشک میشن.

شاید خنده برگشت؛ خدا رو چه دیدی . . .

نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت . . دیوانه‌ شد از طرز نگاهت قلم انداخت! ‌