غم‌گینم. ساده از کنارش نگذر. این کلمه آنقدر عمیق است که در وسط روز در میان جمع ناگهان خیس شدن گونه‌هایم را احساس می‌کنم ...

-

می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانهٔ خویش به خدا میبرم از شهر شما دل شوریده و دیوانهٔ خویش میبرم تا که در آن نقطهٔ دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکهٔ عشق زين همه خواهش بیجا و تباه میبرم تا ز تو دورش سازم ز تو، ای جلوهٔ امید محال میبرم زنده به گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله میلرزد. می‌رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من از تو، ای چشمهٔ جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من بخدا غنچهٔ شادی بودم دست عشق امد و از شاخم چید شعلهٔ آه شدم، صد افسوس که لبم باز به آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست میروم، خنده به لب، خونین دل میروم از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل - فروغ فرخزاد

می دانی من مجبورم موفق شوم وگرنه همه آن رنج هایی که تابه حال کشیده ام فقط رنج بوده اند.. - ویکتور فرانکل

میره قلبم با یه ذکر سه‌ساله . . .

و اما عزیز ِ عراقی ِ من ! رخصت دیدار نمی‌دهی ...؟

-

کاش‌به‌تو دلبسته‌شدن این‌همه‌اندوه‌نداشت؛

غمخوار من! به خانه‌ی غم‌ها خوش آمدی با من به جمع مردم تنها خوش آمدی بین جماعتی که مرا سنگ می‌زنند می‌بینمت، برای تماشا خوش آمدی راه نجات از شب گیسوی دوست نیست ای من! به آخرین شب دنیا خوش آمدی پایان ماجرای دل و عشق روشن است ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی با برف پیری‌ام سخنی بیش از این نبود منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی ای عشق، ای عزیز ترین میهمان عمر دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی - فاضل‌ نظری

-

دلِ من لَک زده برای حرم؛ یک زیارت مــرا نمی‌طلبی؟!