"بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم"

ابتدابسمِ‌رب‌آغوشش گونہ‌ها،چشم‌ها،لبش،گوشش نقطہ‌ۍعطفِ‌جذبہ‌ۍرویش انعڪاس‌شڪست‌ابرویش سبزه‌اندامِ‌باغِ‌زیتون‌ها موپریشانِ‌بیدِمجنون‌ها تن،بلنداۍنخل‌ِاهوازۍ راه‌رفتن،خداۍطنازۍ شعرِاعجازِنازمۍخوانم درنگاهش‌نمازمۍخوانم ربناآتناهواۍتنش اهدنافۍصراطِ‌آمدنش ڪه‌بچرخدبہ‌سوۍمانظرش! یابیفتدبہ‌ڪوچہ‌امان‌گذرش! باهمان‌چشم‌هاۍبۍبدل‌اش ڪه‌چہ‌جان‌هاگرفتہ‌درقِبل‌اش چشم‌هاقطره‌هاۍبادام‌اند چشم‌هایۍڪہ‌مست‌مادام‌اند خانمان‌سوزِناڪس‌انداینان ڪہ‌براۍجہان‌بس‌انداینان دیده‌هاراخمارمۍخواهند همہ‌رابۍقرارمۍخواهند مردمانم‌ڪہ‌مست‌مۍخندند تازمانی‌ڪہ‌هست‌مۍخندند تازمانۍڪہ‌هست‌مۍخندم دل‌اگرچہ‌نبست،مۍبندم

ما خود را به او سپرده‌ایم و او مصلحت‌کارِ ما را بهتر میشناسد . -شهیدآسدمرتضیٰ‌آوینی

شاعرم شب ها برایت شعر بافی میکنم آنچه کردی با دلم دارم تلافی میکنم

شب بخیر گفتن ما محض ادای ادب است

ورنه چون شب برسد اول بیداری ماست...

در تمام شعر ها می بوسمت ، اما نترس بوسه را ارشاد قبل از چاپ سانسور می‌کند!

جوانک گفت: «قلب نیست این که من دارم؛ محلِ ذخیره اندوه است.»

_جبران نمیشوی ، حتی با گریه های عمیق...

_

«صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است»

_