مرا تو جانِ شیرینی به تلخی رفته از اعضا الا ای جان! به تن بازآ وگرنه تن به جان آید!

من رفتار تورو فراموش می‌کنم، ولی حسی که اون لحظه تجربه کردم رو، نه.

برای بودن در دنیای شما، زیادی به همه چی اهمیت می دم و ضعیفم،ای انسان های فانی.

زنده ام نه از جانی که مانده از استخوان های لجبازی که روی هم ایستاده اند

میخندید اما در دلش غم حکم رانی میکرد

چه زیبا گفت احمد شاملو : برای تو برای چشمهایت برای من برای دردهایم برای ما برای این همه تنهایی ای کاش خدا کاری کند...

عزیزِ من! زندگی بدون روزهای بد نمی‌شود؛ بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم. اما روزهای بد، همچون برگ های پاییزی، باور کن که شتابان فرو می‌ریزن و در زیر پاهای تو اگر بخواهی، استخوان می‌شکنند و درخت استوار و مقاوم برجای می‌ماند. عزیزِ من! برگهای پاییزی بی شک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت و مفهوم بخشیدن به تداوم درخت، سهمی از یاد نرفتنی دارند

بیراهه رفته بودم آن شب، دستم را گرفته بود و می کشید. زین بعد همه عمرم را بیراهه خواهم رفت.

تو بادبادک بازیگوشی بودی که با دنباله‌ی عطرش هر روز از خیابان نوجوانی‌ام می‌گذشت و من کودکی که می‌دوید می‌دوید می‌دوید و نمی‌رسید

انگار منتظرم یه اتفاقی بیوفته. نمیدونم اون اتفاق چیه.نمیدونم کی قراره بیوفته. ولی انگار تک تک بند های زندگیم به اون وابسته اس