آخرش ، از خودم متنفرم ، از همه‌ی وجودم ، از همه‌ی لحظه‌هایی که بودم ، از همه‌ی کارایی که کردم ، از همه‌ی چیزایی که نشدم ، کاش یکی بود که بهم میگفت « تو خوبی » ، ولی نه ، حتی خودم هم نمیگم .

کاش هیچوقت بزرگ نمیشدم تا این درد رو نمی‌فهمیدم .

همه چی تموم میشه ، حتی خودم .

فردا هم مثل امروزه ، پس چرا امیدوار باشم ؟