الان دقیقا رو اون نقطه از بزرگسالی وایسادم که هیچوقت نمیخواستمش.همه چی منطقی، پر از مسئولیت و مراعات.
هدایت شده از - در آغوش درخت -
خانواده چیز عجیبیه؛ در خود حل کننده و اجتناب ناپذیر. دوست داشتنی و خراشنده. دور و نزدیک.
شماهم وقتی از بیرون برمیگردید خونه سریع میرید جلوی آینه تا ببینید وقتی بیرون بودید چه شکلی بودید؟ یا قیافتون خوب بوده یا نه؟ یا فقط من دیوونم