ایران. لبنان. افغانستان.

الحمدلله لذی خلق الحسین.

:)

نجات دهنده: ای آقایی که همیشه مارو از غرق شدن توی غم‌ها و تاریکی‌هامون نجات میدی.

- فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ.

بلاخره «یوم‌العباس» رسید؛ و ما، امسال شکسته‌تر از قبل پناه آوردیم به پناه‌ِ حرم؛ شکسته تر، فهمیده تر و زهر چشیده تر. فهمیدیم رفتن علمدار و حمله به خیمه ها یعنی چه. چشیدیم زهر هلهله ی بعد شهادت علمدار یعنی چه. فهمیدم بی پناهی بعد عباس یعنی چه. چشیدیم «الان انکسر ظهری و قلت حیلتی» را.. و آن لحظه که بیت و حسینیه به دست شقی ترین های زمانه ترک برداشت و تلی خاک شد، فهمیدیم به زمین زدن عمود خیمه عباس چه بر سر اهلِ او آورد.. [ در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود.. ]

_

133-

0:20 تو چشمات مسیحو دیدن گویا..