نجات دهنده: ای آقایی که همیشه مارو از غرق شدن توی غم‌ها و تاریکی‌هامون نجات میدی.

- فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ.

بلاخره «یوم‌العباس» رسید؛ و ما، امسال شکسته‌تر از قبل پناه آوردیم به پناه‌ِ حرم؛ شکسته تر، فهمیده تر و زهر چشیده تر. فهمیدیم رفتن علمدار و حمله به خیمه ها یعنی چه. چشیدیم زهر هلهله ی بعد شهادت علمدار یعنی چه. فهمیدم بی پناهی بعد عباس یعنی چه. چشیدیم «الان انکسر ظهری و قلت حیلتی» را.. و آن لحظه که بیت و حسینیه به دست شقی ترین های زمانه ترک برداشت و تلی خاک شد، فهمیدیم به زمین زدن عمود خیمه عباس چه بر سر اهلِ او آورد.. [ در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود.. ]

_

133-

0:20 تو چشمات مسیحو دیدن گویا..

مادرش کو‌ تا ببیند چشم عباسش تر است پیکر عباس حالا از علم کوچیکتر است..

انگار خدا روز ازل ریخته است از آب حیات، توی چای روضه