_

روزِ ششم؛

“تو خیلی بامزه‌ای!” ممنونم! قبل از حرف زدن فکر نمیکنم.(متاسفانه)

الان تازه دارم میفهمم چرا استاد هفته پیش امتحان میانترم رو‌ عقب انداخت تا وقت بیشتری برای خوندن داشته باشیم. پ.ن جزوه ای که برای میانترمِ فردا باید بخونم، دویست صفحه‌ست💀

واقعاً بابتِ هر روز کوچیکتر شدن دایره‌‌ی دوستیم متاسفم. تقریباً اگه تا یه سال پیش تعداد دوستای صمیمیم که جلوشون ورژن واقعی خودم رو نشون میدادم، انقدر🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻بود، الان شده انقدر🤏🏻

و تازه دارم میفهمم که دلیل اینکه با یسریا خیلی باهم صمیمی بودیم این بود که هر روز همو میدیدیم و هر روز باهم حرف میزدیم. وقتی که دیگه هر کدوممون درگیر کار و زندگی خودش شد و شاید دیگه هر دو ماه یکبارم همدیگه‌رو ندیدیم، اون ارتباط و‌ دوستی رفته رفته کمرنگ تر شد تا وقتی که کلاً تموم شد.

غم انگیزه واقعاً

بچه ها من فکر کنم خدا زدتم، ولی چون چوبش صدا نداره متوجه نشدم😭

_

روزِ هفتم؛

کاش برقا بمونن ما بریم.

نجات دهنده اصلی دهنمه، باید ببندمش.