خط واحد هم چیز جالبیه. راننده داره میبینه یه عالمه آدم نشسته تو ایستگاه و منتظر اتوبوسه بعد خیلی عادی ایستگاه رو رد میکنه و به راهش ادامه میده. آقای خط واحدی آیا ما برای تو یک شوخی هستیم؟

روزِ هفدهم؛

به من نگو قیمت با احترام چقدره. تو اگه واسه من احترام قائل بودی مفت می‌دادیش🙏🏻

معدم، پوست لبم و پوست‌های کنار ناخن‌هام دارن تاوان استرس‌ها و اضطراب های منو میدن...

روزِ هجدهم؛

بعد از چندین ماه تونستم دوباره با دوست صمیمی دبیرستانم ارتباط بگیرم و بهش زنگ زدم. تقریبا یه ساعت باهم تلفنی حرف زدیم تهشم به این نتیجه رسیدیم که ماها دیگه مثل قبل نیستیم و دیگه از اون شور و شوق و ارتباطات گسترده‌ای که با همه داشتیم چیزی باقی نمونده. ما انسان های شر و شوری بودیم که مدرسه رو میذاشتیم رو سرمون اما حالا خیلی آروم میریم دانشگاه و برمیگردیم و تا خرتناق درگیر زندگی شدیم. خیلی عجیبه ولی حقیقت داره. بهش گفتم میدونی آدما در طول زمان بر حسب شرایط و مشکلات زندگیشون تغییر میکنن، این تغییر ممکنه خیلی خوب باشه و تو رو تبدیل به یک آدم بزرگسال و بالغ بکنه اما در عین حال دلت برای خودِ قبلیت تنگ میشه.

جمعه اصلا نمی‌شه درس خوند، مثل شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه و پنجشنبه.

پسر یکی یدونه، پسر چراغ خونه. روز حمایت از کالای ایرانی مبارک❤️ هرگز نشه فراموش چراغ اضافی خاموش*

انقدر چایی بر سرمان ریخته‌اند که فرصت کافی نداریم.

یکی از کارهایی که برای نشون دادن اون احساس صمیمیت با دوستام انجام میدم، آب خوردن از بطری دهنی و غذا خوردن با قاشق دهنیشونه خیلیم خوبه عق و عوق و نمیخوام هم نداریم اوناهم متقابلاً باید همینجوری باشن🎀

اگه خواب برای مدتی از زندگیم حذف میشد قطعاً به همه کارام میرسیدم.