روزِ هجدهم؛

بعد از چندین ماه تونستم دوباره با دوست صمیمی دبیرستانم ارتباط بگیرم و بهش زنگ زدم. تقریبا یه ساعت باهم تلفنی حرف زدیم تهشم به این نتیجه رسیدیم که ماها دیگه مثل قبل نیستیم و دیگه از اون شور و شوق و ارتباطات گسترده‌ای که با همه داشتیم چیزی باقی نمونده. ما انسان های شر و شوری بودیم که مدرسه رو میذاشتیم رو سرمون اما حالا خیلی آروم میریم دانشگاه و برمیگردیم و تا خرتناق درگیر زندگی شدیم. خیلی عجیبه ولی حقیقت داره. بهش گفتم میدونی آدما در طول زمان بر حسب شرایط و مشکلات زندگیشون تغییر میکنن، این تغییر ممکنه خیلی خوب باشه و تو رو تبدیل به یک آدم بزرگسال و بالغ بکنه اما در عین حال دلت برای خودِ قبلیت تنگ میشه.

جمعه اصلا نمی‌شه درس خوند، مثل شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه و پنجشنبه.

پسر یکی یدونه، پسر چراغ خونه. روز حمایت از کالای ایرانی مبارک❤️ هرگز نشه فراموش چراغ اضافی خاموش*

انقدر چایی بر سرمان ریخته‌اند که فرصت کافی نداریم.

یکی از کارهایی که برای نشون دادن اون احساس صمیمیت با دوستام انجام میدم، آب خوردن از بطری دهنی و غذا خوردن با قاشق دهنیشونه خیلیم خوبه عق و عوق و نمیخوام هم نداریم اوناهم متقابلاً باید همینجوری باشن🎀

اگه خواب برای مدتی از زندگیم حذف میشد قطعاً به همه کارام میرسیدم.

تو خیابون یکی داد زد خوشتیپپپ خداروشکر بر نگشتم نگاه کنم شکست خوردی عزیزم دیگه این حیله تکراری شده🤏🏻

انرژی زنانه‌م امشب رو هزاره🎀

در حالی که موهامو بالای سرم جمع کردم و یه آهنگ پلی کردم، دارم کیک توت فرنگی میپزم💅🏻

بعد وسطای کیک پختن یهو محو آهنگای آقای چاووشی میشم و انگار که روح از تنم خارج شده بی حرکت می‌ایستم. همزمان با اون همزن هم داره تو دستم میرقصه و تا مرز سوختن میره..