پریشان حالی اَم پشتِ نقابی کهنه پنهان است: )

تک و تنها تر از آنم که به دادم برسند آنچنانم که شدم دست به دامان خودم . .

درمانده ز دردِ دلِ بی‌حاصلِ خویشم..

مگو با هیچ کس راز دلت را ، زود می‌میرد ؛ گل‌سرخی که مشتش‌را برای‌خلق وا کرده . .

روزها را مثنوی ‌می‌بافم‌ُ شب‌ها غزل در فراقت ‌درد را با درد درمان‌ می‌کنم...

📌

حدود ۱۰ روز نیاز دارم به یه کلبه یا خونه درختی‌ای که تو عمق جنگل‌های تاریکِ منتهی به دریا وجود داشته باشه.. روزها قدم بزنم و کتاب بخونم و بی‌کلام گوش کنم.. شب ها کنار آتیش بشینم و همزمان با لذت بردن از طعم چای آتیشی افکارمُ مرتب کنم! شبانه روز تنها باشم و هروقت دلم خواست بدون حضور هیچکسی ساعت‌ها توی دفتر کاهی رنگم قلم بزنم و نقاشی کنم!

بعدش از اونجا مستقیما برم عراق! دونه به دونه عمودها رو پیاده طی کنم و حدود یک ماه تو بین الحرمین زندگی کنم و زنده بشم!(: اونوقته که حالم خوب میشه..

«آقای امام حسین؟! به خدا من اگه بیام کربلا خوب میشم(:»

آشفتگیه باید ببخشید..(: