جز روضهٔ حسین دردِ مرا کِی دوا بوَد؟
درمانکنندهتر زِ همه نسخهها، 'حسین'(:
گر چه در خیلِ تو بسیار بِه از ما باشد،
ما تو را در همه عالم نَشِناسیم نظیر!
در دلم بود که جان بر تو فشانم روزی،
باز در خاطرم آمد که متاعیست حقیر..(:
نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم
تحمل میرود اما شب غم سر نمی آید..(: