نفسم بالا نمی‌آید... پنجره‌ها را باز می‌کنم، همه را... اتاق‌ها، سالن، تراس و اتاق خودم. کم کم سردم می‌شود بی‌حس و یخ‌زده همچنان به تماشای دیوار نشسته‌ام در سکوت و تاریکی. دراز می‌کشم و مجدد سعی می‌کنم نفس عمیق بکشم تا بلکه بتوانم ذره‌ای اکسیژن دریافت کنم و اشکی بریزم. نه... نمی‌شود که نمی‌شود.... سرم تیر می‌کشد و گیج می‌رود چشمانم سیاهی می‌روند و در این میان به معنای واقعی کلمه نمی‌دانم چه کاری انجام دهم نه برای بهترشدن بلکه برای تغییر خنثیِ اوضاع. بلند می‌شوم و رایحه‌ی محبوبم را با لمس دستانم درحالی که چشمانم هنوز به تاریکی عادت نکرده پیدا می‌کنم و بی‌صبرانه آن را از اعماق وجود استشمام می‌کنم. مقداری از آن را به پرده اتاق می‌زنم تا هوا معطر شود و توان نفس‌کشیدن بدهد... این عطر جنون می‌آورد... این رایحه متعلق به همان لحظه‌ای‌ست که با تمام درد‌ها و شکستگی‌ها و تمام‌شدن‌ها و به آخر رسیدن‌ها سرت را روی انگورِ ضریحِ پدرت می‌گذاری و با تمام توان زجه می‌زنی... اما من فقط رایحه‌ی آن لحظه را دارم و حالا بیش از پیش قلبم از دلتنگی و حالِ‌بدی که از ناکجاآباد گریبان‌گیرم شده فشرده می‌شود... #فی‌الحال

آشفتگیه؛ باید ببخشید!..(:

:) #مداحی باهندزفری*

دوای بغض گلوگیر من فقط نجف است؛

کجا به غیر نجف عشق را هوار کنم ؟

حالا به این فکر می‌کنم که فقط ۲۷ روز مانده تا آن شب پر اضطراب در ورزقان... و چه کسی باورش می‌شود شما اکنون نزدیک به یک سال است که در میان ما نیستید رئیس‌جمهور‌مغتنم؟(:

مأمن 🖤

از بهترین عناوین جهان((((((((:

حقیقتا دلم برای این صدا تنگ شده بود... این صدا تماماً بوی محرم میده(:

ولی دسته‌های روضه عربی....(:💔