سبکِ جاهایی که این ساعت واسه شام میریمُ دوست دارم چون ستوده پسندن>>>>>>

از لحاظ روحی دلم می‌خواست می‌شد، دیدنت را، هرشب و هرشب. آقاي امیرالمؤمنین.

إرجعي..

تمام‌غم‌هام، بغض‌هام‌و‌اشک‌هام‌رو‌ نگه‌داشته‌بودم‌واسه‌این‌روز‌، قول‌میدم‌ تا‌‌رسیدن‌این‌روزی‌که‌‌دوباره‌ببینمت‌ سرپا‌بمونم‌.

وقتی‌قرار‌باشه‌‌‌به‌جایِ‌لبخندت‌، تابوتت‌رو‌‌ ببینم‌‌پس‌زنده‌موندنم‌چه‌ارزشی‌داره؟ امیدوارم‌اونجایی‌که‌نگاهم‌افتاد‌به‌تابوتت‌ همونجا‌از‌غمت‌جون‌بدم‌آقایِ‌کشور‌دوست.

مراسم وداع با آیت الله خامنه‌ای؟ خواب می‌بینیم نه؟ ما قرار نبود همچین روزی توی زندگی‌مون داشته باشیم..

تموم این صدو خورده ای روز از رفتنتون از این واقعیت فرار میکردم، اینکه یه روزی بیاد و شما، روی دست‌های مردمتون تشییع بشید... حتی گاهی تو دلم خداروشکر میکردم که هنوز تابوت شمارو ندیدم من میخواستم با خیال بودنتون زندگی کنم آقا... من این نبودن رو نمیخوام.. این حقیقت تلخ رو نمیخوام.. من برای شما مقبره و تابوت و تشییع نمیخوام.. من همون خیابون کشور دوست و حسینیه دوست‌داشتنی رو با زیلوهای آبی رنگش میخوام، همونی که شما مقابل پرده‌های آبی رنگ عین مروارید میدرخشیدید.. این همه تفاوت ناگهانی برای چیه..؟! چقدر این انتظار و رسیدن به آخرش رو دوست ندارم.. کاش آخر این‌قصه انقدر تلخ نبود... #احوالات

اگه محرم نبود چنین روزی قطعاً ماها طاقت نمیاوردیم آقای پدر...(:

تار میبینم، چشامو میبندم.. دلم میخواد اون تابوتی که رو دست مردم به عروج میرسه.. مال هرکسی باشه الا شما.. آقایِ رهبرِ کلِ مستضعفین؛

ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم...