عصر‌شد. تمومت‌کردن‌‌حسین‌،‌ تمومت‌کردن‌و‌ نذاشتن‌چیزی‌جزغمت‌به‌‌ما‌برسه. غمی‌که‌‌مهم‌ترین‌دارایی‌ماست‌. حالا‌دیگه‌آروم‌بخواب‌‌حاجیِ‌کربلا. ولی‌بدون‌،من‌چشام‌زیر‌خاکم‌برات‌ گریه‌میکنه‌.‌ فدایِ‌صدای‌خشکت، که‌حتی‌خاکم‌بغلت‌نکرد‌. هزار‌و‌نهصد‌و‌پنجاه‌‌تا‌زخم‌‌‌ِتنت‌تورو‌از‌ پادر‌نیاورد، زخمی‌که‌تورو‌از‌پا‌درآورد‌‌ زخمِ‌قلبت‌بود‌‌. حالا‌اما‌‌تورو‌به‌ملائک‌ِغبار‌آلود‌‌حرمت‌، خودت‌رو‌ازم‌نگیر‌. مارو‌بغل‌کن‌، و‌به‌خودت‌برسون‌‌آقایِ‌ ابا‌عبدالله‌. [ پنجشنبه / دهم‌محرم‌١‌٤‌٤‌٨ / عصرِ‌عاشورا‌ / ٥ تیر‌ِصفر‌پنج ]

یک عبا داشتی و خرج علی‌اکبر شد با چه از روی زمین جسم تورا بردارم؟!.. (گوش بدینش.. همین الان..)

۸ ماه(:

به خون آغشته کردی روی خود را پراکندی به صحرا بوی خود را مرا از دار دنیا معجری هست بپوشانم تو را یا موی خود را؟! نبوده هیچ کسی تا بیاورد بر لب در آن میانه فقط شمر بوده و زینب...

تمام خوشحالیِ امروزم بعد از چندین روز غم محض این بود که عزیزی در هروله طویریج به یادم بوده(((((((:

فی‌الحال.. برای اولین بار تعزیه(: