چقدر خستگی اینجا رو دوست دارم:) + هر عمود یه نیمچه لیوان نسکافه(((:

فی‌الحال... این بار خیلی سخت دل‌کندم از نجف(:

حوالی عمود ۳۰۰..

↻

دومی:)🚶🏻‍♀

اونجایی که جنابِ‌ستوده به آقای طاهری میگه: «من مُردم رسیدم کربلا!(:»... دقیقا همونجام...:)

فی‌الحال؟! دقیقاً همینجا:)

این مسیر شگفت‌انگیز خودش روضه‌های مجسمی دارد... امروز خوردیم به یک کاروان نمایشی.. چند شتر بودند و تعزیه‌خوان‌هایی.. از کنارشان که رد می‌شدیم دیدم مرد قد بلندی که افسار شتر را در دست دارد، بلندی قدش در برابر حیوان به اندازه‌ای‌ست که سرش تا شکم شتر می‌رسد. بعد دیدم خانم‌ها که طبیعتاً ریزجثه‌تر و قد کوتاه‌ترند وقتی از کنار قافله رد می‌شوند هم قد یک پای حیوان هم نیستند...