این بارگاه قدس که از عرش برتر است آرامگاه دختر موسی بن جعفر است جانم فدای گنبد زردش که سال‌هاست خورشید از تشعشع نورش، منّور است بر شانه‌های گرم حرم تکیه کرده مست این دو مناره که به بلندای محشر است در چشم ما ، زمرّد و درّ و عقیق و لعل گر چه رواق ها همه از سنگ مرمر است جایی که شهر قم، حرم آل فاطمه ست تولیّتش به عهده‌ی او تا به محشر است عطر مزار گم شده را پخش می‌کند قبری که عکس واضحی از قبر مادر است او خواهر امام رضا نه، که عشق اوست اصلاً بگو که دار و ندار برادر است از اشتیاق آمدنش سمت شهر طوس فهمیده‌ام امام رضا، جان خواهر است مثل برادرش شده، یعنی که پلک‌هاش زخمی ز فرط گریه بر آقای بی‌سر است با گریه خو گرفته کنارش دو چشم ما جایی که اشکِ دیده‌ی او روضه پرور است خیلی شبیه حال رباب است حال او از بس به یاد خشکی لب‌های اصغر است زهر جفا چه ها که نکرده ست با دلش در این دقایقی که نفس‌های آخر است هر چند داغ دیده و هجران کشیده، باز شکر خدا که روی سرش، دست مَعجر است یک لحظه رو به جانب گودال کن ببین زینب هنوز خیره به رگ‌های حنجر است شلاّق و کعب نیزه و سیلی به یک طرف زخم زبان شمر ز هر چیز بدتر است..

از دیروز((((:

نگاه می‌کردیم به حالِ یتیمان سیدحسن و به حالشان اشك می‌ریختیم، کسی چه می‌دانست روزی خودمان‌ هم یتیم خواهیم شد؟ یتیمانِ سیدعلی.. حالا تک‌تکِ حرف‌های این مجاهد را خوب میفهمم.. - بخشی‌از مستند کفِ‌لبنان

سه تا الهی به فاطمه برام میگید..؟!(:

۱۸ نفر کاستی... به نظرتون عمر اینجا سر اومده؟

:)💔

- حالا‌۲۰۰‌روز‌است‌که‌‌دیگر‌نیستی‌‌و‌تورا‌ نداریم‌آقایِ‌سید‌علی. ۲۰۰‌روز‌است‌که‌گـَرد‌یتیمی‌‌بر‌چهره‌هایمان‌ نشسته‌. ۲۰۰‌روز‌است‌که‌بدون‌‌دیدن‌و‌شنیدن‌ شما‌و‌سخنرانی‌هایتان‌روزهایمان‌را‌شب‌ کرده‌ایم‌. ۲۰۰‌روز‌است‌مردمت‌مبعوث‌شده‌اند‌ آقا‌سید‌علی‌. ۲۰۰‌روز‌است‌هر‌کجایِ‌شهر‌که‌گم‌شوم‌ ناخودآگاه‌سر‌از‌کشور‌دوست‌در‌میاورم‌. ۲۰۰‌روز‌است‌که‌هرروز‌برایت‌اشک‌میریزم‌. ۲۰۰‌روز. ۲۰۰‌عددِ‌کمی‌نیست‌آقایِ‌سید‌علی‌. برای‌ما‌که‌‌زود‌به‌زود‌‌شما‌را‌میدیدیم‌ چه‌درقاب‌تلویزیون‌و‌چه‌در‌حسینیه‌ی‌ امام‌خمینی‌، ۲۰۰‌روز‌چیز‌کمی‌نیست‌. به‌زبان‌ساده‌است‌، اما‌همین‌‌۲۰۰‌روز‌‌ برای‌ما‌به‌قدرِ‌۲۰۰‌سال‌گذشته‌. میبینی؟ پخته‌تر‌شده‌ایم‌ داغ‌شما‌‌کمر‌مان‌را‌خم‌کرده‌، غم‌نبودتان‌ در‌چشم‌هایمان‌دو‌دو‌میزند‌ اما‌به‌‌‌اسمتان‌قسم‌که‌، قدمی‌‌‌عقب‌ نرفته‌ایم‌. مثل‌کوه‌استوار‌، محکم، با‌صلابت‌ و‌غیور‌اما‌غمگین‌ایستاده‌ایم‌. مثل‌همیشه، برایمان‌دعا‌کن‌عزیز‌ِ‌۲۰۰‌ روزه‌یِ‌در‌قاب‌ها.

چنین احوالاتی گویا...

داداش کوچیکه امروز اومده؛ با ذوق میگه ببین پشت کتابم عکس آقا رو زدن و عکس بچه‌های میناب... دلم سوخت..... خیلی دلم سوخت:) ماها عادت کرده بودی وقتی کتابای مدرسه رو میدن، پشت جلد همشون از گام دوم چیزی نوشته باشه.... چرا کتاب درسی‌های امسال انقدر غم‌زده‌ست؟! این عکس‌ها و این روایت‌ها و این تاریخ‌ها چی میگه؟!:)

امان از داغی که هیچ سرد نمیشه:))))))))))💔

فی‌الحال؟! مامان از نجف زنگ زده:).... خدایا برای امروز همینُ کم داشتم...