مینویسم عشق و بی تردید میخوانم جنون هر ڪسی دیوانه تر السّابِقونَ السّابِقون

آن شانه ی صبور، صبوری ز ما ربود آن قامت غیور، قیامت بپا نمود آن شیرزن حماسه ی عباس را سرود با دست خویش بیرق کرببلا گشود بر بالهای زخمی اش ای وای جا نبود غم را بگو بیا که خریدار، زینب است...

ای ڪسی ڪه در پی تربت بگردی روز و شب اصلِ تربت گَردی از چادر نماز زینب است...

سفر می‌ڪردی و ڪار تو را دشوار می‌ڪردم ڪه چون ابر بهاری گریۀ بسیار می‌ڪردم همان "آغاز" باید بر حذر می‌بودم از عشقت همان دیدار "اول" باید استغفار می‌ڪردم ملاقات نخستین ڪاش بار آخرینم بود تو را دیگر میان خواب‌ها دیدار می‌ڪردم «به روی نامه‌هایت قطرۀ اشک است، غمگینی؟» تو می‌پرسیدی و با چشم خون انڪار می‌کردم در آن دنیا اگر قدری مجال همنشینی بود به پای مرگ می‌افتادم و اصرار می‌ڪردم خدا عمر غمت را جاودان سازد ڪه این شاعر غزل در گوش من می‌خواند و من تڪرار می‌ڪردم

گفتم از کوه بگویم قدمم می لرزد از تو دم می زنم اما قلمم می لرزد

نـا‌م‌ شـما‌ [عـلی]‌ شـده‌ و‌ نـام‌ ما [یـتیم‌] [بابا]‌ حساب‌ عشق‌ شما‌ کاملا‌ جداست. #ابوتراب

بی شک فراق از یار را یعقوب می فهمد در عمق آتش سوختن را چوب می فهمد

حفره‌ای بود پر از خون وسط سینه‌ ی من... مهرت افتاد به قلبم ضربان شکل گرفت :)

‹ یک سینه حرف است ؛ ولی نقطه چین بس است ... ›

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست چه ڪنم حرف دگر ياد نداد استادم...

پروانه را شڪایتی از جور شمع نیست عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم باور مڪن ڪه طعنه طوفان روزگار جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

خرابتر ز دل من غم تو جای نیافت  که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول