شکر خدا که در دهه آخرالزمان خرج تو میشود نفس من صدای من....

خشت اول را اگر زهرا گذارد در بقیع تا ثریا میرود دیوار ایوان حسن...

ناز چشمان تو را شعر کنم در دل شب تا که مهتاب نَنازد به جمالش هر شب :) #شب_گرد

‌دیدارِ تو گر صبحِ ابد هم دهَدَم دست... من سَرخوشم از لذتِ این چشم به راهی!

من اسیرم در زمینی کَز رُخت رنگی ندارد دائما دل‌تنگم و اینبار اما بی‌بهانه #طه_محمدی

وقتی که غزل نیست شفای دلِ خسته دیگر چه نشینیم به پشت در بسته؟ رفتند چه دل‌گیر و گذشتند چه جان‌سوز آن سینه‌زنان حَرَمش دسته به دسته می‌گویم و می‌دانم از این کوچه تاریك راهی است به سر منزل دل‌های شکسته در روز جَزا جرئت برخواستنش نیست پایی که به آن زخم عبوری ننشسته قسمت نشود روی مَزارم بگذارند سنگی که گل الله به آن نقش نبسته #علی‌رضا_قزوه

به انقراض دچارم ولی هنوز نمردم، شبیه واژه‌ی طهران شبیه طای مزخرف.

در گذرگاه زمان، خیمه شب بازیِ دَهر روز‌ها با همه‌ی تلخی و شیرینی خود می‌گذرند! عشق‌ها می‌میرند، رنگ‌ها رنگ دگر می‌گیرند و فقط خاطره‌هاست که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به‌جا می‌مانند.

سال‌ها ناگفته ماند این شرح حال.. #هوشنگ_ابتهاج

شعرش آدم رو به خلسه می‌کشونه!

تا خرخره از حرف پرم! با که بگویم؟! این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است...!

مرا به سردی آغوش دیگران مسپار برای گریه‌ی من سر پناه یعنی تو ..!