تقصیر ِ خودم نیست اگر داغ ُ کبودم ؛
حرف تو که آید به میان سخت حسودم
تقصیر ِ توهم هست با طرز ِ نگاهت
آرام خریدی به تن ُ تار و پودم
میخاستم از جاذبه ات فاصله گیرم
اما نشد ُ عشق ِ تو سر زد به وجودم ؛
ای کاش فقط سر زده بود ؛ آمد ُ ماند ُ
درگیر ِ خودش کرد ؛ من ُ بودم ُ نبودم
تکثیر شدی در همه ی ِ ثانیه هایم
در خابم ُ در اشکم ُ در ذکر ُ سجودم
آنقدر که جز چهره ی ِ تو هیچ ندیدم
آنقدر که جز وصف ِ تو چیزی نسرودم ؛
با حضرت ِ حافظ کمی از عشق تو گفتم
فرمود مراعات کنم ؛ حد ُ حدودم .!