رَسمَت این بود که چون عقربه های ِ ساعت
تا رسیدی به من ازسوی ِ دگر دور شدی ..
منظومه ی ِ چشمان ِ تو با خط و مدارش ..
برهم زده یک باره همه جاذبه هارا ..
عشقی و عَینت عسل ، شینت شکر ، قاف ِ تو قند
شور ِ شیرین آفرینم ! صبح ِ زیبایت بخیر..
گفته بودی:
هرچه می خواهد دل ِ تنگت بگو ؛
هرچه می گویم دل "سنگت"
نمی آید به رحم..
نه وصلت ديده بودم کاشکی اِی گل نه هجرانت
که جانم در جوانی سوخت اِی جانم به قربانت
داغ جانسوزِ من از خنده ی خونین پیداست ،
ای بسا خنده که از گریه غم انگیزتر است !
چشم و دل دانی چه خواهند این حوالی؟
بودنت را ، دیدنت را ، قانعم حتی کمی ..