شاید امسال بیایم حرمت یا شاید سروکارِ دل من هست فقط با شاید

یک نگاهی به همان برگه بیانداز حسین اصلا افتاده کسی از قلم آقا شاید

فکرش افتاد شبیه خوره ای برجانم اصلا انگار تو از ما بدت آمد شاید

می روم گم بشوم از نظر مردم شهر تا شوم در حرمت پیش تو پیدا شاید

ولی ارباب! اگر زود به دادم نرسی دگر از دست رود این دلِ شیدا شاید....

باید امروز همین حال مرا دریابی مرگ آید به سراغ من، فردا شاید

گر خاك شدي، خاكِ تو را خـاك شدم من چون خاك تو را خاك شدم، پاك شدم من غم سوی تو هرگز گذری می‌نکند آخر چه غمت از آنکه غمناک شدم من

و خدا خواست که از دست تو درمان برسد

گر می روی بی حاصلی گر می برندت واصلی رفتن کجا بردن کجا؟

زائری بارانی‌ام آقا به‌دادم می‌رسی؟ بی‌پناهم، خسته‌ام، تنها به‌دادم می‌رسی؟ گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگی‌ام ضامن چشمان آهوها به‌دادم می‌رسی؟ از کبوترها که میپرسم نشانم می‌دهند گنبد و گلدسته‌هایت را به‌دادم می‌رسی؟ من دخیل التماسم را به چشمت بسته‌ام هشتمین دردانه زهرا به‌دادم می‌رسی؟

انسان همیشه مثل ملک سر به زیر نیست لغزیده ایم و کیست که لغزش پذیر نیست؟ گیرم به مقصدی نرسید اشتیاق ما مقصد بهانه بود، سفر جز مسیر نیست کو بازگشته ای که بگوید به دیگران غیر از سراب منظره ای در کویر نیست چشم از طمع بپوش که دنیای اغنیا چندان که می رسد به نظر، چشم گیر نیست پیچیده نیست مسأله جبر و اختیار تا مرگ هست هیچ کسی ناگزیر نیست فهمیدم آن زمان که به تشییعم آمدی هرگز برای هم قدمی با تو دیر نیست #فاضل_نظری

به وصلت جان دهم، دل را چه قابل؟!