شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم دیدی آن تُرکِ خَطا دشمن جان بود مرا گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشم آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم شرحِ داغِ دلِ پروانه چو گفتم با شمع آتشی در دلش افکندم و آبش کردم غرقِ خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد خواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ درد بر سر آتشِ جورِ تو کبابش کردم زندگی کردن من مردن تدریجی بود آنچه جان کَنْد تنم، عمر حسابش کردم #فرخی‌‌یزدی

حال دل پرسیدی و گفتم که خوبم بارها.. خوب و اما خوب ویرانم ؛ نفهمیدی مرا . .

گفته بودند ازمحبت خارها گُل میشوند ای بسوزد ریشه ضرب المثل های دروغ!

آسمان قسمت ما بود کہ بےبال شدیم دل بہ فࢪیاد سپردیم ولے لال شدیم ما بہ این حنجره گفتیم کہ لب وا نکند عاقبت پاے سکوت دلمان چال شدیم!

کربلـات درده و درمونِ دلِ دیوونه‌امِ...

شعر گفتم تا بسوزانم تو را خود سوختم هرچه شاعر مردم آزار است خودآزارتر...!

بشکن دلم که رایحه ی درد بشنوی ‌کس از برون شیشه نبوید گلاب را...

فقط اونجا که خیام میگه : از خاک بر آمدیم و بر باد شدیم ... :)

صد آرزو به گرد دلم در طواف بود از حیرت جمال تو بی آرزو شدم #صائب_تبریزی

برون نمی رود از خاطرَم، خیالِ وصالت اگر چه نیست وصالی، ولی خوشم به خیالَت . . .(: