وای شت شت شت

سخت نگیر رفیق..

بدون شرح!

به یاد شهید "یاسمن نیک‌روش" کشته شده توسط اسرائیل، در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۴۰۴، در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، جسدش که نیمی از آن کامل سوخته بود و از بین رفته بود، بین خرابه های فاز ۳ اندیشه پیدا شد. از او تنها دو دست، سر و گردنش به خانواده اش برگشت. یک نوجوان پرپر شده، سرسخت و پر از شوق زندگی، کسی می‌توانست مادر باشد، رهبر باشد، پزشک باشد، باید بدن از بین رفته اش را از میان خرابه ها بیرون بکشند تا آدم هایی که حتی او را نمی‌شناسند، یک روز بیشتر زنده بمانند.

وقتی صدای انفجار رو از اطراف شنید به پیشنهاد برادرش (شهید آرمین نیک‌روش) از ساختمون خارج شد، ولی به هوای برداشتن کتاب مورد علاقش برگشت به خونه تا اگه خونه آسیبی دید کتاب سالم بمونه. خودش از بین ما رفت، اما کتابش سالم و بدون آسیب بین خرابه ها پیدا شد، در حالی که گرمای قرمز رنگ خون، مثل یک آغوش گرم صفحات سرد کتاب را بغل کرده بود...

یاسمن عاشق زندگی بود. واقعا عاشق زندگی بود. یکی از خصوصیات خاصش این بود که همیشه و همه جا نیمه پر لیوانو میدید. اخمشو هیچ وقت نمی‌دیدیم، همیشه لبخند میزند همیشه خوشحال بود. آرزوش این بود دکتر بشه. خودشو برا زیست و شیمی به آب و آتیش میزد. عاشق رشته اش بود. یاسمن واسه همه چیز ذوق میکرد، از این آدما بود که اگه واسه تولدش یه نامه کوچیک مینوشتی تا ابد تو جعبه خاطراتش نگه می‌داشت. همیشه لطف آدما رو جبران میکرد. همیشه با همه مهربون بود. موسیقی گوش دادنو دوست داشت. تو مهمونیا همیشه یه کتاب میزد زیر بغلش و میرفت تو حیاط سوار تاب میشد. همزمان با کتاب خوندن آهنگ گوش میداد. همه میدونستیم نباید این موقع ها مزاحمش بشیم.

آخرین شبی که زنده بود، باهم تلفنی صحبت کردیم. قرار بود آخر هفته بریم استخر. وسط صحبتمون می‌گفت این جنگنده هایی که از بالا سرمون میگذرن، اینا قراره جون بعضی از آدما رو بگیرن. یعنی اونایی که امشب قراره بمیرن، وقتی صدای جنگنده هاشو می‌شنون می‌دونن که این بار نوبت خودشونه...؟

آخرین صحبتمون درمورد کامبک بنگتن بود. واسش خیلی شوق و ذوق داشت. از همون موقع درگیر این بود که روزی که آلبوم منتشر میشه با نت ملی از کجا آهنگارو گوش کنه. هرچند آخرین آرزوش هیچ وقت برآورده نشد.