‌ حکم ساعدی‌نیا در دیوان عالی کشور تایید شد/ ۱۲ سال و ۶ ماه و یک روز حبس و مصادره کلیه اموال 🔹مرکز رسانه قوه قضاییه: حکم پرونده «صادق ساعدی‌نیا» در دیوان عالی کشور تایید و وی به حبس و مصادره کلیه اموال منقول و غیر منقول محکوم شد. 🔹همزمان با کودتای ۱۸ و ۱۹ دی ماه سال گذشته که از سوی دشمن آمریکایی- اسرائیلی برنامه ریزی شده بود و در نهایت منجر به خساراتی به اموال عمومی و خصوصی و شهادت تعدادی از نیرو‌های حافظ امنیت و مردم شد، عده‌ای معدود که با امکانات کشور و نظام دارای موقعیت شدند با همصدایی با دشمن، زمینه ورود خسارات بیشتر به کشور را فراهم کردند. 🔹پس از رسیدگی به این پرونده در دادگاه صادق ساعدی نیا به اتهام فعالیت رسانه‌ای و تبلیغی علیه امنیت کشور به نفع گروه‌های معاند به ۱۲ سال و ۶ ماه و یک روز حبس تعزیری و مصادره کلیه اموال منقول و غیر منقول به نفع دولت محکوم شد. 🔹همچنین به منظور جبران خسارت وارده به اماکن و اموال عمومی ناشی از اغتشاشات دی ماه سال گذشته در استان قم که متهم محرک آنها بوده به منع اشتغال در شغل کافه‌داری به مدت ۲ سال پس از اتمام حبس محکوم شد. 🔹این حکم در دیوان عالی کشور تایید شده است. 🌐 @kowsaronline

تحلیل یک پاسخ کوتاه؛ وقتی «ابهام» به‌جای پاسخ، عملیات روانی است ✍ مهدی رضائی خبرنگار خطاب به ترامپ می‌پرسد: ❌ «شما امروز گفتید مردم ایران چه زمانی قرار است قیام کنند؟ آیا سازمان سیا را برای تسلیح مردم به ایران می‌فرستید؟» ترامپ پاسخ می‌دهد: ❌ «نمی‌خواهم این را به تو بگویم. خیلی دلم می‌خواهد جواب بدهم، اما گفتنش درست نیست.» 🔔 این پاسخ، اگرچه در ظاهر یک «بی‌پاسخی» است، اما از منظر عملیات روانی می‌تواند بسیار معنادار باشد. ترامپ نه پاسخ مثبت می‌دهد و نه پاسخ منفی. او به‌جای رد کردن صریح موضوع، آن را در فضای ابهام رها می‌کند. همین ابهام، می‌تواند از یک پاسخ روشن تأثیر روانی بیشتری داشته باشد. وقتی می‌گوید: «خیلی دلم می‌خواهد جواب بدهم، اما گفتنش درست نیست»، ذهن مخاطب به‌طور طبیعی به سمت این پرسش می‌رود که: چه چیزی وجود دارد که او نمی‌تواند درباره آن صحبت کند؟ 👁 اینجاست که تخیل مخاطب وارد میدان می‌شود. یک پاسخ صریح، محدوده مشخصی دارد؛ اما یک پاسخ مبهم، مخاطب را رها می‌کند تا خودش سناریوهای مختلف را تصور کند؛ از حمایت اطلاعاتی و رسانه‌ای گرفته تا حمایت مالی، تجهیزاتی و حتی سناریوهای پیچیده‌تر؛ قدرت این پاسخ، دقیقاً در همین «ابهام» است. ⚠️ اما مسئله مهم‌تر، نوع ادبیاتی است که در این پرسش به‌کار می‌رود. خبرنگار از واژه «مردم ایران» استفاده می‌کند؛ در حالی که باید پرسید منظور از «مردم» دقیقاً چیست؟ ⁉️ در این میان، پرسش اساسی این است: کدام مردم؟ مردمی که امنیت، آرامش، پیشرفت و حفظ کشورشان را می‌خواهند؟ یا گروه‌هایی که حاضرند برای رسیدن به اهداف سیاسی، امنیت و آرامش جامعه را قربانی کنند؟ مردم، مردم‌اند؛ اما هر کسی که در خیابان دست به خشونت، تخریب و ناامنی می‌زند، نماینده مردم نیست. 🔔 شاید مهم‌ترین نکته همین باشد: گاهی در جنگ شناختی، خطرناک‌ترین سلاح نه یک موشک است و نه یک تفنگ؛ بلکه یک واژه است که جای واژه‌ای دیگر می‌نشیند؛ «مردم» به جای «اغتشاشگر»؛ و پس از آن توجیه هر اقدامی با عنوان «حمایت از مردم»! 🔀 از منظر راهبردی نیز این پرسش قابل تأمل است: اگر یک قدرت خارجی نتواند اهداف خود را از طریق فشار سیاسی، اقتصادی و تهدید نظامی محقق کند، آیا تلاش نمی‌کند فشار را به داخل کشور منتقل کند؟ در چنین الگویی، جامعه داخلی به میدان درگیری تبدیل می‌شود؛ یعنی به‌جای آنکه یک کشور مستقیماً وارد جنگ شود، تلاش می‌کند هزینه درگیری را به داخل کشور هدف منتقل کند. برای چنین رویکردی، آشوب، ناامنی، دوقطبی‌سازی و درگیری داخلی می‌تواند ابزار فشار باشد. 🌐 @kowsaronline

🎈 تفرجگاه گفتگوی DBC فارسی با بیوک خانزاده عضو ارشد انجمن پادشاهی خواهان و موسس بنیاد رفرش‌گرد. 🌐 @kowsaronline

نیروهای مسلح یمن تصاویر جدیدی از هدف قرار دادن تجمعات و خودروهای دشمن سعودی را با پهپاد منتشر کردند 🌐 @kowsaronline

معاون ترامپ: مسیر دیپلماتیک با ایران را ترجیح می‌دهیم 🔹جی‌دی‌ونس: در صورتی که ایران برای مذاکره بیاید، امکان دستیابی به توافق با تهران وجود دارد. 🔹مسیر دیپلماتیک با ایران را ترجیح می‌دهیم و می‌خواهیم به وضعیتی برسیم که ایران نتواند جهان را به‌صورت هسته‌ای تهدید کند. 🔹باید دربارهٔ توانایی ایران برای هدف‌قراردادن هم‌پیمانان در منطقه هشیار باشیم. 🌐 @kowsaronline

دیدارهای منتشر نشده خانواده‌های شهدا با رهبر شهید انقلاب | قسمت نهم؛ هدف مشترک 🌐 @kowsaronline