بسم ربی الله
امروز داشتم برای انجام یک عملیات سراسری در مدرسه، پیشرفت های حوزه های مختلف نظام را برای همکاران یادداشت میکردم تا به ایشان ارائه کنم.
خودم از خیلی هایشان مطلع نبودم.
به این فکر فرو رفته ام که برای این نظام و برای این انقلاب من چه کرده ام؟
چه انتظاری از دیگران میشود داشت؟
بسم ربی الله
کمی مونولوگ:
فکر کن !
تو خودت نه چیزی داری، نه چیزی هستی،
نه حتی تویی که تو باشی!
اینها تماما اوست و جلوه‌ی احدیتش.
اینها تماما بودِ او و نبودِ توست.
نَفَس؟ دم مسیحایی اوست.
رشد؟ نگاره گری چون او به تصویر میکشد.
لبخند؟ اراده‌ی او.
اشک؟ عنایتش.
رزق؟ قطعا رها نمیکند.
در این میان "تو" هیچ ترین هیچی است که اگر بخواهد، هست و نخواهد، نیست.
هرچند هستِ مطلق فقط اوست،
فقط او که قادر است و توانا.
کمی به خودت بیا!
نظاره کن.
تو هیچی!
و هیچ، تصمیم گیرنده نیست،
بخواه از او،
و توکل کن...
