شیرین؛ لهجه یڪ جنوبی، حین فارسی حرف زدن. @la_tora

و بخل از گندیدگی روح بر می‌آید نه از تنگی دست. @la_tora

نیمی به اراده‌ی خداوند بسته است نیمی به اراده و اختیارِ من؛ و اختیار و اراده‌ی من، نیمی از خَدَمات ذهنِ من سرچشمه می‌گیرد، نیمی باز از آنچه خداوند در من به ودیعه نهاده است، و آن خدماتِ ذهن، نیمی از حُسنِ سلوڪِ پدر و مادر برمی‌خیزد، نیمی از عواملی متعدد همچون معلمان خوب، محله‌ی خوب، خوراڪِ خوب، موسیقی خوب، ڪتاب‌های خوب... و این دو نیمه شدن می‌تواند تا بی‌نهایت هم ادامه یابد. @la_tora

نمازت را با صدای بلند بخوان؛ آن‌قدر بُلند ڪه مُجاز است و مقبول؛ با خلوص امّا بلند و خوش آهنگ و دل‌نشین، تا هم‌سایه‌گان صدایت را بشنوند. @la_tora

اعتقاد، جهان را آباد خواهد ڪرد، و صدای رسای مردِ معتقد، صدای اعتقاد است نه عربده‌ی ریا؛و اگر حق بود ڪه جملگیِ عبادات، در خلوت و خاموشی انجام گیرد و به زمزمه یا در دل، اذان را بر بلندای مناره‌ها نمی‌گفتند؛ با صوتِ بلندِ دلنشینِ پر طنین. @la_tora

و اعتبارِ نمازِ جمعه‌ی جماعت را مولای مُتّقیانِ جهان صدبار بیش از نمازِ در خلوت نمی‌دانست، و خداوند مقرّر نمی‌داشت ڪه جملگی مسلمانان ڪه حج برایشان واجب است، در یڪ روز، گِردِ هم آیند و فریادی جهان‌لرزان، از گناه و جُرم و ڪُفر، برائت بطلبند. @la_tora

دردِ آبرومندی را در عاشق شدن می‌جویید یا نشدن؟ @la_tora

از اعماقِ قلبم. من شما را می‌فهمم همان‌گونه می‌فهمم که در آسمان شب، ستارگانی وجود دارند؛ اما این فهمیدن، فاصله‌ی میان من و ستارگان را ذرّه‌یی کم نمی‌کند... دلم، روحم، رویاهایم، نزد شماست؛ و خودم بی‌خود از خویش می‌روم. @la_tora

همه‌اش، پنهانی، سر به دنبالِ شما دارم. نگاه کردن‌تان را، سخن گفتن‌تان را، ایستادن‌تان را، سر به جیبِ تفکر فرو بردن‌تان را، به ظاهر بی‌جهت لبخند زدن و حتی خندیدن‌تان را، با خویش گفت‌و‌گو کردن‌تان را... و... خدای من! همه چیزتان را دوست می‌دارم، و آرزومندم که نخستین مُرید شما باشم -گر چه سنّم قدری از شما بیشتر است. @la_tora

عاقل بودنمان بالقـوّه؛ بالفعل اما -عجیب- متخیّـل..! @la_tora