عمیقا به این فکر میکنم که گاهی درباره اینکه کدام لحظات نامش «زندگی» است، اشتباه می‌کنیم. آن لحظات غیرمعمول و گاه آمیخته به رنج که گمان می‌کنیم کوتاه است و گذرا و مقدمه‌ای است برای زندگی واقعی؟ یا همان زندگی روزمره و پایدار و باثبات که همه چیزش روی حساب و کتاب و مطابق پیش‌بینی است؟ نام کدام را "زندگی" بگذاریم؟

و.ی

@la_tora

انسان در برابر طبیعت گاهی فراری بود و اسیر و سپس درگیر شد و امروز تا حدی به بهره‌برداری و سوارکاری رسیده است و می‌خواهد طوفان و رعد و برقش را مهار کند و زیر پا بیاورد. و تو چرا در برابر یک حادثه، به فرار روی آورده‌ای و از درگیری و بهره‌برداری گذشته‌ای؟!

ع.ص

@la_tora

ما داغ‌هایمان را به دوش می‌کشیم و با زخم‌هایمان حرکت می‌کنیم؛ درست مثل آن مجاهدی که یکّه و تنها در واپسین لحظات عمرش دست مجروحش را به تنش بست؛ تنها سلاح باقیمانده‌اش را به سمت استکبار نشانه گرفت و دست از الهام بخشی نکشید. فاطمه‌رایگانی، در دیدار بانوان با رهبرانقلاب. ۱۴۰۳/۹/۲۷

در راه حق سختی‌ها را تحمّل نکنید؛ بلکه.. @la_tora

فرزند مثل سوهان است، اگر آن را نشکنیم، می‌تواند تیزی‌های شخصیت‌مان را بگیرد. -روح‌الله @la_tora

نِعمَ العَونُ الصَّمتُ في مَواطِنَ كثيرَةٍ وإن كُنتَ فَصِيحا.

امام‌مجتبی‌علیه‌السلام

درباره اوقات تلخ پایان تعطیلات گفت: کسی‌که واقعاً شاد است، هیچ‌وقت بلند بلند نمی‌خندد. خنده‌ی بلند اغلب برای پنهان کردن یک افسردگی درونی است. مثل افسردگی در ساعت‌های پایانی یک تعطیلات که آدم را به دست و پا زدن برای یک شادی مضحک وا می‌دارد. نکند زمان بگذرد و من به اندازه کافی شاد نبوده باشم! من به‌یاد کسانی می‌افتم که در راه بازگشت از شمال، با اضطراب آخرین ساعت‌های فراغت‌شان را می‌گذرانند... با پایکوبی دسته جمعی کنار جاده‌ها و جیغ کشیدن و بوق زدن در تونل‌ها... شادی، کالایی نیست که با خرج کردن پول و زمان، بدست آید؛ شادی با فائق آمدن و چیره شدن بر زمان بدست نمی‌آید. تلاش برای شاد بودن مساوی است با اضطراب و نهایتا افسردگی. شادی از دست کسی که برای به‌دست آوردنش دست‌وپا می‌زند، فرار می‌کند. بهجت و انبساط خاطر حقیقی، نه نسبتی با "تعطیلی" دارد و نه دارایی و نه حتی فراغت از کار. شادی حقیقی از چشمه درون می‌جوشد. در هنگام "انس" و نه در "نسیان". #داستان_فراموشی @yaminpour

من پیش از این بارها گفته بودم که التماس شکوه زندگی را فرو می‌ریزد. تمنّا، بودن را بی‌رنگ می‌کند. و آنچه از هر استغاثه به جای می‌ماند ندامت است. ن‌.ا

این عاقبتِ سستی و شل‌بازی در فهم و انجام وظیفه‌مون وسط جنگه!