شاید قرار است یک صوت بهانه‌ای باشد برای توسل به حضرت زهرا (س) @la_tora

در "تفکر مراقبه‌ای" به این دعوت می‌شویم که بیندیشیم، فقدان چه چیزی ما را پریشان و مضطرب می‌کند؟ پاسخ هرچه باشد، همان، جزو الهه‌هایی است که در عمق جان‌مان به آن ایمان آورده‌ایم و با بودن و داشتنش آرام می‌گیریم. ایمان از ریشه‌ی امن است و از "احساس امنیت" آغاز می‌شود. سرچشمه‌ی این احساس را در عمق جان جستجو کنیم. خدایی که ما می‌پرستیم همان‌جا نشسته است. #داستان_فراموشی ➕️ @yaminpour

سکانسی از فیلم "رویاها" اثر آکیرو کوروساوا. تلاشی برای مانوس شدن با آنچه بشر پیشاتجدد در هماهنگی با طبیعت می‌یافت...

مولا علی عليه‌السلام: مَن لَم يَنشَط لِحَديثِكَ فَارفَع عَنهُ مُؤنَةَ الاِستِماعِ مِنكَ اگر کسی براى سخن تو نشاط نشان نداد، زحمت شنيدن سخنت را از او بردار. @Yaminpour

برای لحظاتی که دست به نان سفره افطار می‌برید..

به محل اصابت‌ها که سر میزنی، در کل محله هیچکس نیست. همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار و سنگ و خرده‌شیشه و خاک و اسباب خانه‌هاست. و پر از انسان‌های نیم‌جان و زخمی بر زمین. هیچکس نیست جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص؛ بسیجی‌ها! بسیجی‌های بیست،بیست‌ویک ساله همه‌جا هستند. بی‌واهمه. زبان روزه آوار برمیدارند و کف خیابان را تمیز می‌کنند و کمک صاحب‌خانه‌ها، اسباب سالم را از نابود شده‌ها جدا می‌کنند. باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوش صاحب‌خانه، چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند« داداش‌جان یه کمک به ما میدی؟» راستی، آن پسرهای لوس ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید«شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر، نیستند. نیستند که شجاعتشان را نشان دهند. اینجا کنار مردم فقط مردهایی را می‌بینیم که یک‌ماه قبل درباره‌شان گفته شد «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی»! «مهدی مولایی» @ir_tavabin

بابل همچنان می‌غرّد.. @la_tora

اگر با خون سیدعلی هدایت نشدید؛ دیگه هدایت نمی‌شید

ایران در حال پرداخت هزینه است اما قصد دارد این جنگ را به فرصتی برای بازنویسی نظم ژئوپلتیکی در منطقه و خروج از تنگنای اقتصادی ‌و فشار امنیتی قرار بدهد. یک جنگ بلندمدت هزینه زیادی برای این تغییر نیست. @dolfiniran

فردا سال تحویل می‌شود… و ما سال‌ها عادت داشتیم نو شدنِ سال را با دیدن شما تحویل بگیریم؛ با همان چفیه‌ی ساده بر شانه و عمامه‌ی سیاهِ سیادت‌تان که در قاب تلویزیون می‌نشستید و بعد از سلام به محضر جدّتان، با لبخند تبریکِ سال نو میگفتید و برای این مردم و این سرزمین دعا می‌کردید. آقا جان… این شبِ آخر سال، دلتنگیِ ما برای شما بیشتر شده است. هر سالِ نو، چشم‌مان به سخنرانی شما در مشهد بود؛ اما حتما امسال زودتر از هر وقتی، مهمانِ علی‌بن‌موسی‌الرضا شدید... راستی... در آخرین شبِ زیارتیِ این سال، که محضر ارباب‌مان هستید، ما را فراموش نکنید… می‌شود استجابت دعای تحویل سال‌مان را همین امشب از دستِ مادرتان برایمان امضا بگیرید؟ می‌شود بخواهید شفاعتی کنند تا خدا، باقیِ روزهای غیبتِ فرزندشان را بر ما ببخشند؟ گفته بودید «همه‌ی ما مردم را دوست دارید»؛ پس بعید است از کنار این خواهش‌ها بگذرید و برای ما امضایِ پیروزیِ این نبردِ حق علیه باطل را نگیرید... |م. کریمی| |@abootorab7