کاش مه سنگین مغزم مثل شبنم مینشست روی سلول های پژمرده روحم و صبح که میشد با نم شبنم ها بیدار میشدم. #درمیان‌سطرها

چقد رندومه اینجا

کاش منم میتونستم مثل اون خودم باشم. نه اینکه با همه ی ویژگی های خوب و بدم تو جامعه حضور پیدا کنم. نه. اینکه همش نگران اینکه چطور بنظر میرسم نباشم. انقدر همش هم رنگ جماعت نشم و رنگ خودمو داشته باشم

خسته ام از وانمود کردن به هرچیزی که نیستم. انگار صداقت خاصیتیست که مدتها پیش در من مرده و حالا تنها از ما تظاهر بجا مانده. تظاهر و تقلید شاید از ان ابتدا ما صفحه سفیدی بودیم که هرچه با خودکار رویش میکشیدند فایده نداشت درختی که هیچ پرنده ای روی ان لانه نداشت و جاده ای که پس از باران هیچکس توی چاله های آن نمیپرد تا لباسهایش را گلی کند. چه میگویم... چه میتوانیم بکنیم جز بازگشت به آغوش پروردگار خویش...؟ #دل‌نوشت