تمامِ من

مبتلا به تنهایی‌ام ، آدم ها اثر نمی‌کنند .

چندان حوصله‌ی خانه را نداشتم . همان‌جا ماندم و به چیزهای غم‌انگیز و احمقانه فکر کردم ، من این‌طوری‌ام . با چنان جدیتی به چیزهای بی‌معنی و چرت‌و پرت فکر می‌کنم که انگار بامعنا هستند . وقتی هیچ میلی به کاری که باید بکنم ندارم ، میخ نقطه‌ای می‌شوم و به چیزهای پوچ فکر میکنم .

من از عهد آدم تو را دوست دارم

نوروز مبارک

بهار راه خانه‌ را از قدم‌های تو می‌شناخت

سمت من اگر می‌آیی پناه باش من تمام عمرم پناهِ دیگران بودم

و آسمان هم حافظه دارد ، غم در یادش می‌ماند .

کجاست ؟ غزلی زیبا تر از چشمانت