چندان حوصله‌ی خانه را نداشتم . همان‌جا ماندم و به چیزهای غم‌انگیز و احمقانه فکر کردم ، من این‌طوری‌ام . با چنان جدیتی به چیزهای بی‌معنی و چرت‌و پرت فکر می‌کنم که انگار بامعنا هستند . وقتی هیچ میلی به کاری که باید بکنم ندارم ، میخ نقطه‌ای می‌شوم و به چیزهای پوچ فکر میکنم .

من از عهد آدم تو را دوست دارم

نوروز مبارک

بهار راه خانه‌ را از قدم‌های تو می‌شناخت

سمت من اگر می‌آیی پناه باش من تمام عمرم پناهِ دیگران بودم

و آسمان هم حافظه دارد ، غم در یادش می‌ماند .

کجاست ؟ غزلی زیبا تر از چشمانت

آشوب جهان و جنگ دنیا به کنار ، بحران ندیدن تورا من چه کنم ؟

اگر فرصت‌ها بین ما تمام شدند ، اگر روزی جایی دیگر نبودم تا خودم را برایت شکافته باشم ، یادت نرود که حقیقت ما همان چیزی بود که مُرده را به زندگی بر‌ می‌گرداند و این چیزی نیست که فراموش شود .