نمیدونم چطوری میتونم از بقیه توقع داشته باشم به دیوانه‌بازیام عادت کنن، به این تغییر رفتارهای یهویی و «حالا بیا، بعد برو. بعد، دوست داشتی بمون ولی بری‌ها. منتها نری یهو. اگه رفتی هم بمون، حتتتتما و حتما گمشو برو بیرون، ولی بمونیا.»

یه سری آهنگا هستن، گوششون که میدم حس میکنم هرکلمه‌شون توی سرم کوبیده میشه