منم همینطور دنجی، منم وقتی داشتم از فقر می‌مردم خوشبخت‌تر بودم.

همیشه خیلی دوست دارم که خودم رو جای آدم ها بذارم و به اصطلاح کفش های اونهارو بپوشم. به صورت مخصوص برای آدم هایی که جالبن و کسایی که خیلی اونارو دوست دارم.

مثلاً فکر کنم اگه این آهنگ موردعلاقشه اون لحظه که گوش می‌داد چه حسی داشت،اگه زیر اون جمله خط کشید اون لحظه چه حسی داشت این که به حرکت های کوچیکشون توجه کنم و ببینم وقتی داره فکر می‌کنه یا وقتی ذوق داره موقع حرف زدن راجع به یه موضوع چه چیزهایی تو صورت و رفتارش تغییر می‌کنه.

نتیجه میگیریم هیچوقت راجب مشکلاتمون با کسی حرف نزنیم

امروز روز خوبی میشد اگه یکم کمتر پودل هار بو-

«دری رو می‌بندی که خودت بعدا از نبودش رنج می‌بری»

فکر کنم پلات توییست زندگی همینه‌ها، تبدیل به یکی از همون ادمایی میشی که ازشون متنفر بودی

ببخشیدا

Memories.