روز هشتم خدا با چیزی بهتر از خـرد، بنـدگی نمی‌شود.

یه وقتایی به آدم‌ها نگاه میکنم و واقعا نمیفهمم این همه دویدن برای چیه. نه اینکه نفهمم پول لازمه، قدرت لازمه، زندگی مادی لازمه خب معلومه که لازمه. حرفم چیز دیگه‌ایه. حرفم اینه که چرا یه جایی از زندگی مفهوم داشتن تبدیل می‌ شه به تنها دلیلی که آدم فکر میکنه ارزش داره

آدم از یه جایی به بعد دیگه چیزی رو برای خودش نمیخواد. برای چشم بقیه میخواد. خونه رو برای خودش نمیخواد، برای این میخواد که وقتی یکی واردش شد بفهمه من موفقم. لباس رو برای راحتی نمیپوشه برای نگاه مردمه. ماشین فقط وسیله رفت‌ و آمد نیست تبدیل میشه به یه جور اعلام وضعیت حتی گاهی رابطه هم دیگه رابطه نیست یه جور مدرکه که آدم میخواد به بقیه ثابت کنه یکی منو انتخاب کرده و همش چشم و هم‌ چشمی

و این قسمت ماجرا یه کم مسخرست چون آدما دارن برای تصویری زندگی میکنن که خودشون از خودشون ساختن و بعد هم همون تصویر رو جلوی بقیه نگه می‌ دارن که مبادا ترک برداره

یکی پولدار میشه ولی هنوز از اینکه یکی بیشتر از خودش داشته باشه حرص میخوره. یکی معروف میشه ولی هر روز دنبال اینه ببینه چند نفر هنوز بهش توجه می‌کنن. یکی به قدرت می‌رسه ولی از یه آدم معمولی که دیگه تحویلش نمیگیره بیشتر از دشمنش میترسه. چون مسئله هیچوقت خود اون چیز نبوده مسئله این بوده که آدم میخواسته از طریق اون چیز خودش رو بزرگتر حس کنه

شاید برای همینه که سیری واقعی تقریبا وجود نداره

چون وقتی چیزی رو برای رفع نیاز می‌خوا یه جایی تموم میشه. گرسنه‌ای، غذا می‌خوری، تموم. پول لازم داری، یه مقدار به دست میاری، تموم. خونه لازم داری، یه جا پیدا می‌کنی، تموم. ولی وقتی چیزی رو برای اثبات خودت می‌ خوای هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. همیشه یکی هست که بیشتر داره همیشه یه مرحله بالاتر هست همیشه یه آدم زیباتر پولدارتر مشهورتر قدرتمندتر یا موفق‌تر پیدا میشه و دلیل جدیدی بایت چشم و هم‌ چشمی

و اینجاست که آدم بی‌ اینکه بفهمه برده چیزی می‌شه که فکر می‌کرد صاحبشه پول داره ولی پول صاحبشه. شهرت داره ولی نظر مردم صاحبشه. قدرت داره ولی ترس از دست دادنش صاحبشه. خیلی عجیبه آدم میتونه تمام عمرش رو صرف به دست آوردن چیزی کنه و بعد تمام عمر بعدیش رو صرف ترسیدن از دست دادنش انگار که بچه‌ی دو ساله ای چیزیه