꩜

ناله کردم آفتاب، ای آفتاب بر گل خشکيده‌ای ديگر متاب تشنه‌لب بوديم و او ما را فريفت در کوير زندگانی چون سراب در خطوط چهره‌اش ناگه خزيد سايه‌های حسرت پنهان او چنگ زد خورشيد بر گيسوی من آسمان لغزيد در چشمان او آه، کاش آن لحظه پايانی نداشت در غم هم محو و رسوا می‌شديم کاش با خورشيد می‌آميختيم کاش همرنگ افق‌ها می‌شديم.. _فروغ فرخزاد

⋆☆

گر من بروم، تو با که آرام کنی هَمنام من اِی دوست که را نام کنی _مولانا