واقعا فقط و فقط باید ورزشکار باشی تا بفهمی با هزار تا زخم باز و مصدومیت و درد بازیکردن و دمنزدن یعنی چی. وقتی همون زخم تا دیروز تبدیل میشد به ناله و فریاد و حالا تحملی با آرامش عجیب. فقط باید ورزشکار باشی تا یاد بگیری که گاهی فرد مهم نیست، این تیمه که اولویته. باید ورزشکار باشی تا بفهمی و ببینی که غرور و ادعا چطور میتونه یه آدمو زمین بزنه و احترام و تواضع اونو بالا ببره.
دلم میخواد یقهی همهی آدما رو بگیرم و بگم لطفا ورزش کنید. شاید حرفام یه جورایی نگاه افراطی به نظر بیاد ولی آدم تا تجربه نکنه نمیفهمه. ورزش به آدم خیلی چیزا رو یاد میده، زندگی کردن رو، ارتباط گرفتن با آدمای رندوم و جدید رو، کنار اومدن با کسایی که ازشون متنفری و دور موندن از آدمایی که دوستشون داری، طعم پیروزشدن و شکستخوردن رو. ورزش بهت یاد میده چطور باید انسان باشی، گاهی خودتو کنار بزاری و اجتماع رو درنظر بگیری و گاهی حتی از اون چیزی که دوستش داری بگذری و فقط خودت رو اولویت قرار بدی.
اگه بخوام بشینم و ازش تعریف کنم احتمالا حرفام هیچوقت تموم نمیشه پس فقط همینقدر میتونم بگم که ورزش کردن، به خصوص تیمی، باعث میشه که رشد کنی. باعث میشه که بزرگتر بشی، خودت، روحت، شخصیتت. یا حداقل اینچیزیه که من احساس میکنم. میدونی، بهت یاد میده که چطور گلیم خودت رو از آب بیرون بکشی، توی هر موقعیتی.
من که میگم حتی اگه نمیتونید یا نمیخواید بازم سعی کنید تجربهش کنید، به هرحال به امتحانش میارزه. و حتی اگر که ورزش نمیکنین برا خودتون هدف داشته باشین. یه کاری تو زندگیتون بکنین. ناامید نشستید یه گوشه که کی بیاد نجاتتون بده؟ کی؟ به هر دری زدن و اینهمه جستن و یافتن و چندین ساعت به اسکرین گوشی خیره شدن و ندونستن اینکه دقیقا کجای گیتی ایستادی واقعا عذابآوره. به نظرم هر آدمی توی زندگیش نیازمند همچین چیزیه، یه مقصود، یه نهایت، یه چیزی که ارزش جنگیدن رو داشته باشه. این معنا میده به زندگی آدم.
کلا والیبال اینطوریه، باعث و بانی نوسانات زندگیم. یه وقتایی جونمو نجات میده. یه وقتام باعث میشه بخوام خودکشی کنم. البته تاثیر مثبتش رو روحیهم فقط یکیدوساعته متاسفانه. از بعدش دوباره به ورژن سگ سیاهی که میشینه یه گوشه و هیچی خوبش نمیکنه برمیگردم. ولی حالا تو بیابون زندگی ما همین یه لنگه کفشم غنیمته.