کلا والیبال اینطوریه، باعث و بانی نوسانات زندگیم. یه وقتایی جونمو نجات میده. یه وقتام باعث میشه بخوام خودکشی کنم. البته تاثیر مثبتش رو روحیه‌م فقط یکی‌دوساعته متاسفانه. از بعدش دوباره به ورژن سگ‌ سیاهی که می‌شینه یه گوشه و هیچی خوبش نمی‌کنه بر‌می‌گردم. ولی حالا تو بیابون زندگی ما همین یه لنگه کفشم غنیمته.

یحتمل مرگ شادی‌بخش‌تر از زندگی‌ست.

زخماتو بستم ببین، تموم شد. ببین چیزی نیست. گریه نکن دیگه.