حالا همین منو نبین اینطوری حرف می‌زنما. نشستم گوشه‌ اتاق دارم درد می‌کشم و خودخوری می‌کنم و گوله‌گوله اشک می‌ریزم. حالم خوبه، ولی حرفمو باور نکن.

هیچی نمی‌تونم بگم، لال شدم از این حجم درد، کاش فقط یکی بغلم می‌کرد.

یحتمل مرگ شادی‌بخش‌تر از زندگی‌ست.

این‌وسط حس تنهایی‌ام می‌کنم، زندگیم قشنگه نه؟