عکسام همیشه تارومار و بدون سوژهی درستحسابیان. میدونی، من معتقدم داستان هرعکسی رو فقط همونی میدونه که عکسو گرفته. کیمیفهمه پشت عکس یه پلهی ساده آدمیه که ساعتها اونجا نشسته و با دردا و ترسا و اشکاش روبهرو شده؟ کی میفهمه پشت عکس یه سالن خالی چه گذشته و خاطراتی که نخوابیده؟ اتفاقا من عکسای نصفهنیمه رو بیشتر دوس دارم، عکسایی که قصه دارن، عکسایی که غصه دارن. هی نیگا میکنی، هی یادت میاد. هی یادت میاد.