به خدا اگه یه درصد وفای والیبالو آدما داشتن خودمو واسشون شرقه‌شرقه می‌گردم. اگه یه درصد می‌تونستن احساسات مثبتی که والیبال برام داره رو بهم بدن می‌شدم مرید اول و آخرشون. نمی‌تونن آقا، نمی‌شه. همون ترجیح می‌دم غم و شادی‌م وابسته به این‌چیزا و ورزشم باشه تا آدما. اصن ارتباطات انسانی چیه، چیمیگی.

‌یه‌کمی هم غرق معنویات بشیم تا شاید نجات بیابیم و این حرف‌ها‌.

گذاشتی بلرزم تو این آشفتگی و ناامیدی، فرق تو با بقیه چیه؟

شدیدا نیاز دارم که يه نفر محکم بغلم کنه و بدونه چرا داره بغلم می‌کنه.

زیباست.

آشفته‌ام، اعصاب درست‌و‌حسابی ندارم، دلم هم گرفته. آب دهان درت زندگی.

آدم‌ها ارزشش را ندارند، به جای پرداختن به آنها به تنفس اکسیژن می‌پردازم، اه.

سفر نیست که، دق دلیه زندگیه که داره سرم خالی‌ش می‌کنه.

تنها چیزی که آدما برام دارن اینه که یاد بگیرم چجوری خودمو اولویت قرار بدم.