اصلا هم به این خاطر نیست که کوه‌کوه درس‌هام روی هم تلنبار شده.

منو سوزوندن و از خاکسترم توقع دارن که گرمشون کنه.

من دستم به ماه رسید و ازم گرفتنش، بعد اینا منو با ستاره‌ تهدید می‌کنن.

سیگار را بر لب می‌گذارم؟ نه نه. من سیگاری نیستم. عوضش سیگار را روشن می‌کنم، می‌گذارمش را بسوزد. سرم را می‌گیرم روی دودی که بلند می‌شود، بوی درد می‌دهد، بوی گس غم، بوی گند عادت. راستی سیگار چه گران شده، پول خون پدرم است، پول کلیه‌های برادرم. سیگار. چه لفظ غریبی، چون من که سیگاری نیستم. ولی مگر بابا باورش می‌شود که من سیگار نمی‌کشم؟ می‌گوید بوی دود می‌دهی دخترک دربه‌درشده. بیچاره بابا، بیچاره بابا که نمی‌داند دخترکش کجای جهان ایستاده‌. بیچاره بابا که نمی‌داند من واقعا که هستم. مگر خودم می‌دانم؟

قیچی را لابه‌لای موها گذاشته و بی‌واهمه بالا و پایینش می‌کند.