تصمیم می‌گیرم با آدما حرف بزنم، تحمل نکنم و بپاشم. توی خودم نریزم که زخما باد نکنن و باز نشن و یادم میاد که اینجا توی دهکده‌ی غم، دست بالای دست بسیاره. پیامامو پاک می‌کنم و بازم کنج اتاق، کنار دیوار، موزیک، تنهایی و اشک زیر پتو رو انتخاب می‌کنم.

گوسفندا رو می‌شمرم ولی خوابم نمی‌بره، فکر کنم دیگه بزرگ شدم.

به قول اون، ما صبوری می‌کنیم و دنیا به همون اندازه بی‌رحم‌تر میشه.

اما ما گناه داشتیم، ما حیف شدیم.